Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Θυμάμαι εκείνα τα Χριστούγεννα...

Χρόνια κοιτούσα μέσα μου και προσπαθούσα να ανακαλύψω γιατί κάθε φορά που πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, ένιωθα μελαγχολία. Προσπαθούσα με κόπο να ανακαλέσω αναμνήσεις από τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων, διότι διαισθανόμουν ότι εκεί θα βρω την απάντηση. Και εκεί την βρήκα πράγματι...
Θυμάμαι, τότε ζούσαμε με τους γονείς μου στο Πέραμα Πειραιά, αγέννητη η αδελφή μου ακόμη. Η μητέρα μου είχε στολίσει το πράσινο γυαλιστερό μετρίου ύψους δέντρο μας, το οποίο λαμποκοπούσε με τα λαμπιόνια του και τα στολίδια του. Μια όμορφη φάτνη δέσποζε στα πόδια του. Χριστός γεννάται! Ο Χριστός έβαλε ένδυμα ταπεινώσεως και με αυτό τον τρόπο επέλεξε να συναναστραφεί την ανθρωπότητα.
Ήταν εκείνες οι μέρες που ήμουν δεν ήμουν 6 ετών -κι όμως οι αναμνήσεις μου τόσο ζωηρές, τα συναισθήματά μου τόσο νωπά- μέρες γιορτινές, το μικρό μου σωματάκι είχε βουλιάξει στον καναπέ του σαλονιού και παρακολουθούσα αγαπημένα παιδικά, το Μικρό Πρίγκιπα, τον Πινόκιο, τον Mighty Mouse και τα συναφή. Όλα ήταν καλά, ήμουν ήρεμη, χαρούμενη, είχα τους γονείς μου ή μήπως δεν ήταν. Ήξερα ότι κάτι συνέβαινε. Τι ήταν αυτό που συνέβαινε όμως; Δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Δεν είχε λογική...
Χτυπάει η πόρτα, η μητέρα μου τρέχει ταραγμένη να την ανοίξει. Δεν μπαίνει κανείς ακόμα μέσα. Ακούω λυγμούς, λυγμούς όμως που προσπαθούσαν να πνιγούν, μάλλον για να μην καταλάβω... Καταλάβαινα όμως... Καταλάβαινα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ακόμα και αν δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω επιστημονικούς όρους. Ήταν η θεία μου, ξαδέλφη του πατέρα μου, με πρησμένα μάτια από το κλάμα και την ταλαιπωρία, μας έφερε την ξαδέλφη μου, τη μεγάλη της κόρη, γιατί εκείνη έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο. Στην άλλη μου ξαδέλφη, τη μικρή, το Μαράκι... Το αγαπημένο μου Μαράκι που παίζαμε ατέλειωτα παιχνίδια, που με πρόσεχε σαν να ήμουν αδελφή της. Η μητέρα μου με την θεία μου αγκαλιάστηκαν σφιχτά και ειπώθηκαν λόγια παρηγοριάς. Η ξαδέλφη μου μπήκε αμίλητη στο σαλόνι, κάθισε δίπλα μου, κοίταξε στην τηλεόραση μπας και έβρισκε λίγη από την χαμένη της παιδικότητα. Δεν είπαμε τίποτα.
Είχα καταλάβει... Είχα καταλάβει ότι μία από τις αγαπημένες μου ξαδέλφες νοσούσε, νοσούσε βαριά. Δεν ήξερα αν θα γίνει καλά. Άκουσα ότι νοσηλευόταν σε γνωστό νοσοκομείο, ότι πάλευαν να την κρατήσουν στη ζωή. Τότε οι ελπίδες ήταν πολύ λίγες. Τότε δεν υπήρχαν οι κατάλληλες θεραπείες, για να αντιμετωπίσουν την ασθένεια αυτή που ο άνθρωπος προκάλεσε με την ακόρεστη πείνα του να κατασπαράξει, να εξαντλήσει και να μεταλλάξει το φυσικό και ζωικό πλούτο του παραδείσου του. Και ήταν ένα από τα θύματα, ένα από τα θύματα που δεν τα κατάφερε. Άγριο το τέρας της λευχαιμίας, ειδικά σ' ένα παιδικό σωματάκι.
Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται, αν ζούσε τώρα; Πράγματι, αν ζούσε τώρα, σίγουρα θα τα κατάφερνε. Τώρα, τα καταφέρνουν 8-9 στα 10 παιδιά. Θα ήταν 38. Ίσως να είχε οικογένεια, ίσως να έπαιζαν τα παιδιά μας. Ίσως να μην μ' έπιανε η μελαγχολία των Χριστουγέννων. Μαρία, 32 χρόνια μετά σε θυμάμαι ακόμα. Προσεύχομαι άγγελοι όπως εσύ να μεσολαβούν στο Θεό και να του ζητούν να φωτίσει τους επιστήμονές μας να ανακαλύψουν νέες μεθόδους θεραπείας, λιγότερο επώδυνες και περισσότερο αποτελεσματικές, για να μη φεύγει κανένα παιδάκι και κανένας άνθρωπος από τη ζωή τόσο άδικα...

Στα γενέθλια είχες πάντα το μεγαλύτερο και φωτεινότερο χαμόγελο...


Ρωτήστε και ενημερωθείτε για τον καρκίνο των παιδιών. Μπορείτε να βοηθήσετε και εσείς με πολλούς τρόπους.




Καλές γιορτές σε όλους και όλες και ο νέος χρόνος να σας προσφέρει υγεία, ευτυχία, αγάπη και δημιουργικότητα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τι σκέφτεστε...