Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Όχι πια τιμωρία, μόνο Αγάπη - 2

Ποια στάση μπορεί να κρατήσει το παιδί που τιμωρείται; 
Το παιδί που τιμωρείται:
1. εξεγείρεται
2. ανταποδίδει
3. φοβάται
4. κρατά παθητική αντίσταση


Πηγή: drprem.com

Θα θέλατε να κρατήσετε μια τέτοιου είδους σχέση με το παιδί σας; Μια σχέση δηλαδή επιβολής εξουσίας, ποιανού θα περάσει το δικό του, που λέμε λαϊκά. Ο τρόπος που θα συναλλαχθεί το παιδί σας στο μέλλον θα έχει τη βάση του στην προσφορά αγάπης και κατανόησης στα παιδικά του χρόνια.
Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί οι γονείς συνεχίζουν τα τιμωρούν ή ακόμα και όταν ακούν τη γνώμη κάποιου ειδικού, την αγνοούν; Υπάρχουν πολλοί λόγοι:
Αντιγραφή: Ένας από αυτούς είναι ότι μιμούνται τον τρόπο που τους συμπεριφέρθηκαν οι δικοί τους γονείς. Δεν έχουν μάθει, λοιπόν, άλλον τρόπο και ακόμα και αν συνειδητοποιήσουν ότι βίωσαν κάτι αρνητικό και δυσάρεστο, δεν θέλουν να κάνουν προσπάθειες να αποκαταστήσουν τις δικές τους πληγές πρώτα.
Ευκολία: Η επιλογή της τιμωρίας είναι βολική, οικεία, γνωστή σαν το παλιό μας μπλου τζιν.
Κουλτούρα: Η δύναμη της ανατροφής, των ιδεών, ότι "να θα δεις τώρα, θα δώσουμε ένα μάθημα στο παιδί, για να προσέχει άλλη φορά". Και εδώ, έρχονται οι έρευνες να μας πουν όχι κάτι τόσο ευχάριστο γι΄ αυτούς που τιμωρούν το παιδί τους: Η τιμωρία δεν  αναμορφώνει ανθρώπους που γίνονται καλύτεροι!
Αντιλήψεις: "Εάν δεν τις φάει, μυαλό δεν θα βάλει". "Εντάξει, δεν θα πονέσει πολύ, ίσα για να φοβηθεί και να "γίνει άνθρωπος"". Μια μεγάλη ψευδαίσθηση, βραχυπρόθεσμα, το παιδί δείχνει να υπακούει, μακροπρόθεσμα, όμως, το παιδί θα αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, όπως:  μειωμένη ικανότητα επίλυσης προβλημάτων, λιγότερη αυτοπεποίθηση, ανικανοποίητο στη ζωή. Και ναι, όσοι γονείς χρησιμοποιείτε τιμωρία δεν είστε τόσο υπεράνθρωποι όσο νομίζετε, καθώς ελέγχετε προσωρινά πράξεις αλλά όχι τη σκέψη του παιδιού σας.
Πράξη- απραξία: Πρέπει να κάνω κάτι τουλάχιστον για αυτή τη συμπεριφορά, να τιμωρήσω, να δείρω, να ουρλιάξω, να απειλήσω... Παρά να αγνοήσω ή να ενισχύσω μια θετική συμπεριφορά (χμ...)
Ανάγκη: Στην πραγματικότητα η τιμωρία ικανοποιεί το γονιό, διότι ο τελευταίος ασκεί εξουσία στο παιδί του. Κατά τα βάθος, όμως, δεν το βοηθά να βελτιώσει τη συμπεριφορά του. Επομένως, η οργή του γονιού μειώνεται, κοπάζει, όχι όμως του παιδιού, η οποία φουντώνει.
Ηθική προσφορά: Όχι, η τιμωρία δεν αποτελεί ηθική προσφορά για την ανθρωπότητα. Κανείς δεν είπε ότι το παιδί πρέπει "να την πληρώσει ακριβά" για τη συμπεριφορά που δεν ήταν αρεστή, ούτε θα προσφέρετε έναν καλύτερο άνθρωπο στην κοινωνία, αντιθέτως...

πηγή: drprem.com


Ο άνθρωπος είναι πιο σύνθετος από την ίδια του τη συμπεριφορά. Το παιδί αισθάνεται και σκέφτεται και πολλές φορές δεν έχει τον τρόπο να εκφράσει ή να ερμηνεύσει ή ακόμα και να διαχειριστεί αυτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Δεν υπάρχει "άτακτο" παιδί. Ένα παιδί συμπεριφέρεται "μη αποδεκτά" (από την οπτική του ενήλικα) όχι γιατί είναι "κακό" ή "άτακτο" ή "ανυπάκουο" παιδί, αλλά γιατί είναι γενετικά προκαθορισμένο να περάσει από συγκεκριμένα αναπτυξιακά στάδια. Δοκιμάζει τις δυνάμεις του, ανακαλύπτει τα όριά του. Αυτά τα στάδια είναι απαραίτητα για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού. Σκεφτείτε, λοιπόν, όταν οι γονείς προσπαθούν να ανακόψουν το παιδί τους να διαβεί τα στάδια αυτά, μέσω της τιμωρίας, τι αποτέλεσμα θα έχει αυτό στη διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσή του και στην ποιότητα της ζωής του.

Τι θα θέλαμε εμείς για το παιδί μας:
Ένα παιδί που στην ενήλικη ζωή του θα έχει:
ενσυναίσθηση
υπευθυνότητα
ικανότητα επίλυσης προβλημάτων
αυτοπεποίθηση
αυτοεκτίμηση
αυτοέλεγχο

Να είναι:
ισορροπημένο
δημιουργικό
χρήσιμο για τους συνανθρώπους του
γεμάτο αγάπη

Και να αναπτύσσει υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις.


Συνεχίζεται...

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Όχι πια τιμωρία, μόνο Αγάπη - 1

Ποιος είπε ότι οι γονείς είναι τέλειοι; Όλοι κάποια στιγμή μπορεί να σφάλαμε. Το θέμα, όμως, είναι υπάρχει η δυνατότητα να βελτιωθούμε και να αναπτύξουμε υγιείς σχέσεις με τα παιδιά μας; Υπάρχει αυτή η δυνατότητα, αρκεί να διαβάσουμε, να μελετήσουμε, να ενημερωθούμε για τις εξελίξεις της Παιδαγωγικής και της Ψυχολογίας, να εμπιστευτούμε τις έρευνες, τους ειδικούς και να είμαστε θετικοί και δεκτικοί στο να κάνουμε τη μεγάλη αλλαγή!
Ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξουμε μια συμπεριφορά που παρατηρούμε, για παράδειγμα του παιδιού σου τη συμπεριφορά, είναι να εστιάσουμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας πρώτα. Αν εξετάσουμε τις δικές μας αδυναμίες και κατακτήσουμε τον αυτοσεβασμό, το ίδιο θα κάνει και το παιδί μας. Άλλωστε μια "περίεργη" συμπεριφορά του παιδιού μας, για παράδειγμα ένα ξέσπασμα ή μια απότομη κίνηση ή οι φωνές, δεν σημαίνει ότι έχουν ως αποδέκτη εμάς τους ίδιους. Μπορεί να είναι μια προσωπική του ανάγκη να εκδηλώσει την πίεσή του, το άγχος του, τη φοβία του.
Έρευνες δείχνουν ότι το οικογενειακό ιστορικό του κάθε ανθρώπου παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο στον τρόπο που θα αντιμετωπίζει ο ίδιος το παιδί του στο μέλλον, καθώς ο τρόπος που ανατράφηκε επηρεάζει τη σχέση του με το παιδί του. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όποιος κουβαλά ένα παθολογικό οικογενειακό ιστορικό δεν έχει τη δυνατότητα να επανορθώσει και να δημιουργήσει ένα υγιές οικογενειακό κλίμα.
Το παιδί χρειάζεται τους γονείς του, όχι για να το τιμωρούν, αλλά για να το βοηθούν στην επίλυση των προβλημάτων του (ναι, και αυτά έχουν προβλήματα). Για να χτιστεί αυτή η εμπιστοσύνη χρειάζονται σίγουρα βήματα ήδη από την βρεφική- παιδική ηλικία και όχι ξαφνικά να θέλουμε να έχουμε μια σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί μας, όταν εκείνο θα είναι ήδη έφηβος. Επομένως, αναζητάμε ως γονείς την οικοδόμηση υγιών σχέσεων.
Πώς να αρχίσετε; Συμπεριφερθείτε στο παιδί σας με σεβασμό, όπως θα δείχνατε σεβασμό σε έναν ενήλικο. Η σχέση του παιδιού με τον γονιό του είναι σχέση αγάπης και κατανόησης, όχι σχέση τιμωρίας. Πού προτιμάτε να οικοδομήσετε τη σχέση σας; Στην τιμωρία ή στην κατανόηση;
Μια και αναφέραμε τη λέξη "τιμωρία", να τονίσουμε, στο πρώτο μέρος της παρουσίασής μας αυτής, ότι ένα παιδί που δεν τιμωρείται, ούτε αφήνεται στη μοίρα του ούτε γίνεται κακομαθημένο. Αντιθέτως, το παιδί που τιμωρείται νιώθει έρμαιο στους χειρισμούς κάποιου άλλου ανθρώπου, νιώθει ψυχικά αδύναμο, δεν αναπτύσσει εύκολα κοινωνικές δεξιότητες και συνήθως παρουσιάζει δυσκολίες στο να επιλύσει τα προβλήματα που το απασχολούν.
Όσο και να σας κάνει εντύπωση, αν δεν τιμωρείτε το παιδί σας, έχει μικρότερη πιθανότητα να παρουσιάσει εκφοβιστική συμπεριφορά (bullying), καθώς νιώθει σίγουρο για τον εαυτό του και δεν έχει ανάγκη να επιβεβαιώσει την εξουσία του ασκώντας έλεγχο σε κάποιο άλλο παιδί. Ελέγχει το ίδιο τη ζωή του, άρα σέβεται και τις επιλογές των άλλων παιδιών.
Το παιδί που δεν τιμωρείται, ακόμα και ως προς τη στάση του προς τα αδέλφια του, έχει καλύτερη συμπεριφορά. Έχει σημειωθεί ότι τα παιδιά που τιμωρούνται για τα αδέλφια τους αναπτύσσουν μνησικακία προς εκείνα και επαναλαμβάνουν τις συμπεριφορές για τις οποίες τιμωρήθηκαν, όταν οι γονείς δεν είναι μπροστά.
Έχουμε και άλλα θετικά δείγματα: Το παιδί που δεν τιμωρείται έχει αποδειχθεί ότι αναπτύσσει αισιόδοξη συμπεριφορά προς τον κόσμο, καθώς μεγαλώνει και συμμετέχει ενεργά σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες.

Διδάσκουμε τα παιδιά μας με το μυαλό και την καρδιά μας και όχι με την παλάμη και το ζωνάρι (Penelope Leach)


Σε περίπτωση που έχετε επιλέξει να τιμωρείτε το παιδί σας, υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να σας αυθαδιάσει στο μέλλον. Γιατί; Το παιδί που λύνει τις διαφορές με τους γονείς του με κατανόηση και ενσυναίσθηση, καλλιεργεί θετικά συναισθήματα προς τους γονείς του. Έχει αυτοεκτίμηση, πιστεύει στην αξία του και νιώθει ότι και οι άλλοι το εκτιμούν.
Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι η τιμωρία φαίνεται να είναι "επιτυχής" μόνο κοντόφθαλμα, βραχυπρόθεσμα. Το παιδί δίνει την εντύπωση πως ηρεμεί, ότι είναι "καλό παιδί", ενώ στην πραγματικότητα αναπτύσσει φόβους, συσσωρεύει θυμό και δεν μπορεί στη συνέχεια να ανοιχτεί στους γονείς του. Οι φόβοι θάβονται και ο θυμός μεγαλώνει. Κλασικό παράδειγμα το λεγόμενο σκαλοπάτι της σκέψης ή η απομόνωση του παιδιού στο δωμάτιο, για να σκεφτεί... Αυτό που σίγουρα θα σκεφτεί είναι πώς θα πατσίσει μαζί σας ή ακόμα καλύτερα το μόνο που θα σκεφτεί είναι ότι δεν κατάλαβε γιατί βρίσκεται σε αυτή τη θέση (αυτό θα το εξηγήσουμε γιατί συμβαίνει σε επόμενη ανάρτησή μας). Και όπως λέει χαρακτηριστικά η Jane Nelson: "Από πού και ως πού πιστεύουμε ότι για να φέρονται τα παιδιά μας καλύτερα, θα πρέπει να τα κάνουμε να νιώσουν χειρότερα;".
Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι έρευνες πλέον έχουν καταλήξει ότι ο τρόπος που συναλλάσσεται και επικοινωνεί ένα παιδί με τους γονείς του, είναι εκείνος ακριβώς ο τρόπος που θα δείξει στο σύντροφό του/της. Έχει αναφερθεί ότι η αύξηση των διαζυγίων οφείλεται και στο γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν αποκτήσει τη δεξιότητα, ήδη από τα παιδικά τους χρόνια, να τιμωρούν ο ένας τον άλλον, αντί να δείχνουν κατανόηση και υπομονή.
Μία γεύση μόνο από τις σκέψεις "όχι πια τιμωρία, μόνο αγάπη".

Σύντομα η συνέχεια...

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Θέατρο για βρέφη και νήπια (8 μηνών έως 5 ετών)

Πριν ένα μήνα περίπου, επισκεφτήκαμε με τους μαθητές και τις μαθήτριες του σχολείου που εργάζομαι το Ίδρυμα Λασκαρίδη στον Πειραιά. Είχαμε την ευτυχία και την τιμή να γνωρίσουμε από κοντά την εξαιρετική ηθοποιό Ξένια Καλογεροπούλου, η οποία μας παρουσίασε με θεατρική αφήγηση τη διαδρομή ενός πρόσφυγα. Πολύ όμορφη εμπειρία που μας γέμισε με συναισθήματα και σκέψεις, τις αγκαλιάσαμε σφικτά και της πήραμε μαζί μας φεύγοντας...
Νιώθεις μεγάλη τιμή να σου σφίγγει το χέρι σταρ του επιπέδου της κυρίας Καλογεροπούλου...


Αφού τελείωσε η παρουσίαση, μας ενημέρωσε για τις διαδρομές του θεάτρου "Πόρτα", που πραγματικά ξεχωρίζει για τις ποιοτικές θεατρικές του παραστάσεις. 
Έκρινα, λοιπόν, ότι είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και σημαντικό να σας ενημερώσω για το εξής πρόγραμμά τους:

Θέατρο για βρέφη από 8 μηνών έως 5 ετών:
"Κοίτα"
Το ΠΟΡΤΑ συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Μικρό Θέατρο Αγρινίου και παρουσιάζει τη βρεφική παράσταση “Κοίτα!”, την ιστορία μιας ολόκληρης μέρας ενός μωρού μέσα στο σπίτι. Ανακαλύπτει ήχους και σκιές, κρύβεται, εμφανίζεται και παίζει με ό,τι του μοιάζει με παιχνίδι. Φτερά που πετούν, μπάλες που πέφτουν, χρώματα που αλλάζουν, νερό που κυλάει κι ένα μωρό που λίγο λίγο γίνεται παιδί. Η μαμά είναι κάπου εκεί γύρω ή και δεν είναι, αλλά κάθε φορά που κάτι σημαντικό συμβαίνει, εκείνο έχει την ανάγκη να μοιραστεί μαζί της την έκπληξη και τη χαρά της ανακάλυψης. Μ' ένα “Κοίτα!”.



Το Μικρό Θέατρο γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2009 στο Αγρίνιο από την ηθοποιό, σκηνοθέτη και εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού, Κατερίνα Καραδήμα. Η βρεφική παράσταση της Ξένιας Καλογεροπούλου “Έλα, έλα” ενέπνευσε την ενασχόληση της Κατερίνας και της ομάδας της με το ιδιαίτερο αυτό είδος θεάτρου, οδηγώντας τους σε σ' ένα πλούσιο ταξίδι που περιελάμβανε ενδελεχή έρευνα (παρατήρηση παιχνιδιού βρεφών και νηπίων σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, κ.ά.), σημαντικά σεμινάρια και φεστιβάλ (“La baracca testoni ragazzi” της Μπολόνια κ.ά.) και αμέτρητες παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η δράση του Μικρού Θεάτρου συστηματοποιήθηκε μέσα από την εκπαίδευση, με τη δημιουργία εργαστηριακών τμημάτων θεατρικού παιχνιδιού και υποκριτικής, και μετουσιώθηκε στην παραγωγή παραστάσεων για παιδιά και ενήλικες. Και κάπως έτσι, λίγο μαγικά, αυτή η έμπνευση επιστρέφει εκεί απ' όπου ξεκίνησε. Στο ΠΟΡΤΑ. 
                                                 

Σύλληψη ιδέας – σκηνοθεσία – ερμηνεία: Κατερίνα Καραδήμα
Σκηνικά – κοστούμια – εικαστική σύνθεση: Λίλη Κυριλή
Καλλιτεχνικός συνεργάτης: Αντώνης Μίκροβας
Φωτογραφίες: Γιώργος Κατσιπάνος
Παραγωγή: Μικρό Θέατρο Αγρινίου

ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Σάββατο 10.30 & 12.00
 (μέχρι 9 Απριλίου του 2017)
 ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
8€
ΔΙΑΡΚΕΙΑ:35 λεπτά

Καλή... ψυχαγωγία