Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Όταν χάνεις το παιδί σου...




Χθες, εντελώς τυχαία, στην κυριολεξία πέρασε μπροστά από τα μάτια μου στο διαδίκτυο, ένα αφιέρωμα για το παιδί του Κώστα του Γρίμπιλα, που έφυγε άδικα από τη ζωή. Όσες διαβάζετε το blog μου από τότε που ήταν «greekmoms» γνωρίζετε ότι δεν ανεβάζω συχνά αναρτήσεις, παρά μόνο όταν έχω κάτι σημαντικό να πω.
Παρακολούθησα την εκπομπή «Μίλα» της Τατιάνας Στεφανίδου δευτερόλεπτο- προς δευτερόλεπτο και κοιτούσα βαθιά στα μάτια τον κ. Γρίμπιλα σαν να τον είχα μπροστά, σαν να τον ήξερα χρόνια. Και ξέρετε τι διαπίστωσα; Ότι η ανθρώπινη φύση είναι έτσι δημιουργημένη, ώστε να ξεχνά, και μάλιστα να ξεχνά πράγματα που δεν θα έπρεπε να ξεχνά. Ότι αδίκως νιώθω τον εαυτό μου ταλαιπωρημένο, επειδή έχω στο ιστορικό μου δυο απώλειες εγκυμοσυνών των 2 μηνών και μάλιστα η μία εξωμήτρια κύηση με χειρουργείο. Σιγά… Δεν έπαθα και τίποτα. Εδώ, ο Κώστας και η σύζυγός του έχασαν τον άγγελό τους, το παιδάκι τους που το έζησαν 8,5 ολόκληρους μήνες. Που έπαιξαν μαζί του, το αγκάλιασαν, το μύρισαν, το έκαναν μπανάκι, το τάισαν…
Τον θυμάστε τον Κώστα; Είναι ο άνθρωπος που πήρε την καρδιά του 20χρονου Ντουζόν, του παλικαριού που σκοτώθηκε στη Μύκονο μετά από ξυλοδαρμό. Είναι ο άνθρωπος που είδε τη ζωή με άλλο μάτι, με ελπίδα ότι μπορεί να ζήσει ξανά, όπως όλοι μας. Και δυστυχώς, του επιφύλασσε η μοίρα να χάσει το παιδί του τη ζωή του από λοίμωξη στην καρδιά. Είναι αυτές οι στιγμές που αναφωνείς με σπαραγμό: «Γιατί, Θεέ μου!».


Υπάρχει άραγε σκληρότερο και βαρύτερο συναίσθημα από το να αντιμετωπίζεις το θάνατο του παιδιού σου;  Ένας επιθετικός ιός προσέβαλε την καρδιά της Κωνσταντίνας και της αφαίρεσε τη ζωή. Εκεί μπροστά, σε αυτή την κατάσταση, τα ηρωικά χέρια της μητέρας και του πατέρα μοιάζουν τόσο αδύναμα να βοηθήσουν το αγγελούδι τους…
Με τον Κώστα βρήκα ένα κοινό σημείο στον τρόπο που αντιμετωπίζω τα προβλήματα στη ζωή μου. Την πίστη στο Θεό… Όχι μ’ έναν τρόπο θρησκόληπτο, αλλά μ’ έναν τρόπο βαθύ, συνειδητοποιημένο, μία σχέση πατέρα- παιδιού. Με την απώλεια του παιδιού του ένιωσε θυμό προς τη ζωή. Γιατί μου παίρνεις αυτό που μου έδωσε ζωή;
Οι λέξεις του: «Πού είναι το παιδί; Πού βρίσκεται; Αν το παιδί κρυώνει. Αν το παιδί πεινάει» μαχαίρια στην καρδιά μου, δάκρυα στα μάτια μου, τον καταλαβαίνω, τον νιώθω, αισθάνομαι ένα εκατομμυριοστό του πόνου του… «Πού βρίσκεται τώρα; Φοβάται; Ζητά τον μπαμπά και τη μαμά;». Θεέ μου, πού την βρίσκει τη δύναμη αυτός ο άνθρωπος… Δεν μπορεί να το συλλάβει ο νους μου, όσο και να προσπαθώ να το εκλογικεύσω. Προσπαθούν να είναι καλοί άνθρωποι, για να συναντήσουν το παιδί τους.Τι μεγαλείο ψυχής!
Και εμείς τι κάνουμε; Ασχολούμαστε γιατί τα παιχνίδια είναι πεταμένα και μας χαλάνε την εικόνα του σαλονιού, επειδή έκανε ζαβολιά και ζωγράφισε τους τοίχους, έριξε παντού νερά, ενώ μόλις τώρα σφουγγάρισαμε κ.α… Και η σκέψη μετά τον Κώστα αλλάζει, αφυπνίζεται: Καλά έκανες, παιδί μου… Διάλυσέ το το σπίτι… 
Τίποτα δεν έχει σημασία μπροστά σε αυτό τον πόνο που βιώνουν οι συγκεκριμένοι γονείς και πολλοί άλλοι γονείς σε όλο τον κόσμο που ζουν παρόμοια κατάσταση.
Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς μπορείς να αντέξεις να νανουρίζεις το παιδί σου, μέχρι να ξεψυχήσει, όταν δεν αντέχεις να το βλέπεις να έχει ανεβάσει απλώς πυρετό. Νιώθω τόσο μικρή, τόσο ασήμαντη, τόσο μικρόψυχη που πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές να πονάει για το εξωμήτριο. Δεν λέω ότι δεν έχω δικαίωμα να πονέσω και να θρηνήσω για τις δυσάρεστες στιγμές που έτυχε να ζήσω στη ζωή μου. Αλλά μπροστά σε αυτό τον πόνο, λυγίζουν τα γόνατά μου και νιώθω λίγη. 


Μυρίζουν τα ρουχαλάκια της. Πόσοι από εσάς το έχουν κάνει αυτό; Συνέχεια μυρίζω τα ρούχα της Μαρίας μου. Δεν μπορώ να διανοηθώ τι θα έκανα αν έχανα τη Μαρία μου…
Και μην λέμε σε αυτούς τους ανθρώπους: «Μην στεναχωριέστε θα κάνετε άλλο παιδί». Το παιδί δεν είναι ανταλλακτικό, δεν είναι μια καρέκλα που χάλασε και την αλλάξαμε. Είναι ένας μοναδικός άνθρωπος, αναντικατάστατος. 
Μην ακούτε κανέναν όταν σας λέει ότι είναι άρρωστο να πηγαίνετε με τις ώρες στο νεκροταφείο και να φροντίζετε το «κρεβατάκι» της. Βιώστε κάθε στιγμή το πένθος σας, φτάστε μέχρι το τέλος, για να γαληνέψουν οι ψυχές σας. Μιλήστε για την Κωνσταντίνα, ζήστε για την Κωνσταντίνα. Δέκα παιδιά να κάνετε η Κωνσταντίνα δεν θα πάψει να υπάρχει ποτέ. Πώς να ξεχαστούν αυτοί οι 8,5 μήνες αναμνήσεων; Είναι οι γονείς της Κωνσταντίνας… Η ιδιότητα δεν αλλάζει...
Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους λυπόμαστε, αυτούς τους ανθρώπους τους θαυμάζουμε. και μόνο σ’ ένα πράγμα διαφέρουν από τους υπόλοιπους γονείς, ότι είναι γενναιότεροι…
Καλή δύναμη στους γονείς που έχουν χάσει το παιδί τους…Δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο, γιατί δεν μπορώ ούτε να αγγίξω το μεγαλείο της ψυχής τους...


Δείτε το βίντεο από 18ο λεπτό:
 πηγές φωτογραφιών: www.tlife.gr

12 σχόλια:

  1. "Και μην λέμε σε αυτούς τους ανθρώπους: «Μην στεναχωριέστε θα κάνετε άλλο παιδί». Το παιδί δεν είναι ανταλλακτικό, δεν είναι μια καρέκλα που χάλασε και την αλλάξαμε. Είναι ένας μοναδικός άνθρωπος, αναντικατάστατος. "

    Εβίτα συμφωνώ με όλα όσα λες. Αυτή τη φράση την είχα ακούσει πολλές φορές όταν χάσαμε το ένα από τα μωρά μας και σκεφτόμουν ακριβώς αυτό που λες. Επίσης δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τον πόνο ή τον τρόπο με τον οποίο κάποιος πενθεί. Οι άνθρωποι διαφέρουμε. Κάποιος είναι πιο εκδηλωτικός, κάποιος άλλος πιο ευαίσθητος. Πρέπει όμως να δώσουμε στον εαυτό μας χρόνο να πενθήσει και τρόπο να ξανασηκωθεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ακριβώς, γλυκιά μου... Χρόνο για το πένθος, για να τακτοποιήσουμε την ψυχή μας...

      Διαγραφή
  2. κορίτσι μου...τι να πει κανείς. Μόνο καλή δύναμη σε εκείνους τους γονείς και σε κάθε γονιό που χάνει το πολύτιμο πλάσμα του...Εχεις δίκιο για όλα α υπόλοιπα...είμαστε τυχεροί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερινάκι μου, είμαστε... Να μου φιλήσεις τα παιδάκια σου...

      Διαγραφή
  3. Γλυκιά μανούλα... πόσο με άγγιξε αυτό σου το κείμενο. Έχω χάσει δυο μώρα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Το ένα το έθαψα κιόλας και όπως πολύ σωστά θέτεις πάω συνέχεια ακόμα και τώρα τρία χρόνια μετά και πάρ'ολο που έχω ένα παιδί επιτέλους στην αγκαλιά μου. Αυτά τα μωράκια υπήρξαν παιδιά μου και ας μην τα γνώρισα. Μέσα μου ξέρω ότι έχω τρια παιδιά. Και ας βλέπουν όλοι μόνο ένα. Όταν έχασα το δεύτερο παιδί μου 2 μήνες περίπου μετά επέστρεψα στη δουλειά. Ήρθε μια πελάτισσα μου που είχε γεννήσει το 2ο παιδάκι της 10 μήνες πριν. Με ρώτησε κατ' αρχάς τι έγινε με μένα. Της είπα. Και μετά μου πετάει τη κεραμίδα. Περίπου την ίδια εποχή με μένα έχασε το δεύτερο παιδάκι της σε ηλικία 8 μηνών. Απλά σηκώθηκε μέσα στο πάρκο της και έπεσε πάνω σε ένα σκοινάκι με παιχνίδια που της είχε κρεμάσει. Κόπηκε η καρωτίδα της. Πέθανε ακαριαία. (το είχε προβάλει και αυτό η Τατιάννα) Όταν μου το είπε ζαλίστηκα και έκατσα κάτω. Δεν μπορούσα να το διανοηθώ διότι όταν με ρωτούσαν πως και είμαι τόσο δυνατή τους απαντούσα πως όσο καν αν πόνεσα, πονάω και θα πονάω, αν ήταν να χάσω παιδί στη ζωή μου, προτιμούσα έτσι. Διότι δεν άλλαξε ουσιαστικά η ζωή μου. Άδεια ήταν, άδεια παρέμεινε. Δεν είχα αναμνήσεις. Συμφωνώ λοιπόν απόλυτα μαζί σου σε όλα. Και η αλήθεια είναι πως τώρα που έχω το μαιμουδάκι μου αγκαλιά, υπάρχουν φορές που θα πενθήσω ξανά για αυτά τα δυο παιδιά, με δάκρυα καυτά. Γιατί ζώντας τώρα τον γιο μου, ζω στην ουσία αυτό που έχασα και δεν γνώριζα. Ωστόσο. Σε ένα θα διαφωνήσω μαζί σου. Ο καθένας κουβαλάει το δικό του σταυρό, μικρό- μεγάλο δεν μπορούμε εμείς να κρίνουμε- διότι σε αυτόν που το περνάει είναι η δική του μεγάλη δοκιμασία. Μην υποτιμάς τον πόνο σου για τις δυο σου εγκυμοσύνες- το ξέρω πως δεν είναι το ίδιο,(είχα μια παλινδρομη πριν το πρώτο και η δεύτερη εγκυμοσύνη ήταν δίδυμα και έχασα το ένα στην 7η εβδομάδα), πονάει όμως και αυτό γιατί- το έχω ξαναπει- μια γυναίκα γίνεται μάνα από τη στιγμή που βλέπει για πρώτη φορά αυτή τη κουκιδίτσα ή που απλά μαθαίνει ότι είναι έγκυος. Αυτή η μάνα αγαπάει ήδη το παιδί της. Υπέροχο κείμενο χαίρομαι που σε βρήκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κορίτσι μου γλυκό, με συγκλόνισες... Σ' ευχαριστώ γι' αυτό που έγραψες. Ναι, έζησα αφόρητο πόνο, όταν έχασα ειδικά τη δεύτερη εγκυμοσύνη με το εξωμήτριο. Γιατί σχεδόν πίστευα ότι δεν θα γίνω ποτέ μάνα. Απλώς όταν διαβάζω γεγονότα σαν τα δικά σου, νιώθω ότι είναι "αμαρτία" να παραπονιέμαι. Η γυναίκα που κυοφορεί γνωρίζει και νιώθει το δέσιμο που δημιουργείται με το παιδί της. Δεν ξέρω αν ήμουν στη θέση σου πώς θα το διαχειριζόμουν... Δεν ξέρω καν αν θα μπορούσα να το διαχειριστώ, διότι πιάνω τον εαυτό μου να θρηνεί για μωρά άλλων ανθρώπων πόσο μάλλον για το δικό μου παιδί. Και εγώ χαίρομαι που βρεθήκαμε. Και θα σε παρακολουθώ στενά! Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  4. Καθε μερα παρακαλαω το Θεο για τα παιδιά μου. Και θα εδινα τη δική μου με ευχαρίστηση για εκεινα.
    Και μην λέμε σε αυτούς τους ανθρώπους: «Μην στεναχωριέστε θα κάνετε άλλο παιδί». Το παιδί δεν είναι ανταλλακτικό, δεν είναι μια καρέκλα που χάλασε και την αλλάξαμε. Είναι ένας μοναδικός άνθρωπος, αναντικατάστατος. "
    Ποσο δικιο εχεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν μπορώ να δω το βιντέο.. Έχουν γεμίσει τα μάτια μου δάκρυα.. Θέλω να πάω να αγκαλιάσω την μικρούλα μου... Και υπόσχομαι να προσπαθώ να νευριάζω λιγότερο. μέχρι να φτάσω το καθόλου, όταν θα λερώνει το πάτωμα που μόλις σφουγγάρισα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ποσο με αγγιξε το κειμενο σσο τελικα με μικροπραγματα ασχολουμαστε..σημερα ο μικρος μου εσπασε ενα ποτηρι κατω στα πλακακια και γεμισε γυαλακια παντου! φωναζα ουρλιαζα...οχι για το ποτηρι που εσπασε αλλα επειδη επρεπε να μαζεψω τα νερα και τα γυαλακια, με καθυστερησε 10 λεπτα απο το μαγειρεμα..Ποσο αδικη ειμαι ωρες ωρες!! κριμα για εμενα με λυπαμαι πραγματικα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιωτάκι μου, είναι φυσιολογικό αυτό που νιώθεις... όλες το έχουμε νιώσει... Είναι τέτοια η φύση του ανθρώπου που ξεχνά εύκολα... Αν έχουμε όμως τη "μνήμη" της αξίας της ζωής, θα μοιάζει η ίδια πιο όμορφη...

      Διαγραφή

Τι σκέφτεστε...