Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

Δε θέλω να πάω σχολείο...



Έπρεπε να περάσει σχεδόν 1,5 μήνας, για να καταφέρω να γράψω αυτή την ανάρτηση. Το μικρό μου Μαράκι, το καχυποπτούλι μου, άρχισε παιδικό σταθμό αρχές Σεπτεμβρίου. Αυτό το κοριτσάκι που είχε κουρνιάσει στη ζεστή και γεμάτη ατέλειωτη αγάπη αγκαλιά μου πριν 3 χρόνια και κάτι, είναι πλέον ένα μικρό κοριτσάκι, είναι νηπιάκι. Έναν ολόκληρο χρόνο προσπαθούσα να αποφασίσω –μαζί με τον άνδρα μου- αν θα έπρεπε να αρχίσει παιδικό σταθμό από φέτος ή αν θα έπρεπε να περιμένουμε 1-2 χρόνια. Έναν ολόκληρο χρόνο έψαχνα το σχολείο.

Τελικά, τέλη Αυγούστου είπαμε το μεγάλο «ναι», βρήκαμε το "ιδανικό" σχολείο -για μας- και κάναμε το σταυρό μας ότι όλα θα πάνε καλά και το Μαράκι θα συνεχίσει να είναι το ίδιο κοινωνικό και καλόβολο στο σχολείο, όσο ήταν και στις διαπροσωπικές τις σχέσεις. Ώσπου έφθασε η μέρα.

Εβδομάδα 1η: Η μέρα που η κορούλα μου εν απουσία μας θα έμενε για πρώτη φορά μακριά και από τους παππούδες. Φθάνουμε στο σχολείο, χτυπάμε την πόρτα και την παραδίδουμε στη δασκάλα. Η Μαρία όταν αντίκρισε τα παιχνίδια και τα παιδιά ούτε μας έδωσε σημασία, σχεδόν δε μας είπε «γεια». Μείναμε άφωνοι... Μα, να ήταν τόσο εύκολο; Έτσι περίπου κύλησαν οι 4-5 επόμενες μέρες.

Εβδομάδα 2η: Η Δευτέρα της 2ης εβδομάδας δεν ξημέρωσε με τους καλύτερους οιωνούς. Η Μαρία ξύπνησε μόνη της, ήρθε να ξυπνήσει και μένα με μία ερώτηση –πονηρή- στο στόμα: «Μαμά, πού θα πάμε τώρα;». Με το καλημέρα σας, που λένε. Ήξερα γιατί ρωτούσε, όχι γιατί δεν ήξερε πού θα πηγαίναμε, αλλά είχε μέχρι και τελευταία στιγμή την ελπίδα ότι δε θα ακολουθούσε αυτό που δεν επιθυμούσε. «Πού αλλού, αγάπη μου; Στο σχολείο! Δεν είπαμε ότι θα πηγαίνουμε κάθε μέρα εκτός Σαββάτου και Κυριακής;», της απάντησα. Κλάμα, κλάμα, γκρίνια φυσικά ακολούθησαν. Δεν ήθελε να την ντύσω. Δεν μπορώ, όμως, να πω ότι η αντίδρασή της ήταν τόσο έντονη και υστερική. 



Προς το τέλος της 2ης εβδομάδας πρόσθεσε και ένα δικό της σόφισμα. Αρνούνταν να πιει γάλα και παραπονιόταν ότι πονούσε η κοιλιά της. Οι έρευνες, βέβαια, έχουν τα συγκεκριμένα συμπτώματα ως αντιδράσεις του σώματος στην ψυχολογική πίεση λόγω της έναρξης του σχολείου, αλλά όταν έχεις να κάνεις με ένα μικρό παιδί δεν μπορείς να είσαι τόσο απόλυτος. Δηλαδή κι αν δεν είναι ψυχολογικό; Και αν έχει κολλήσει κάποια ίωση από το σχολείο; Εκεί πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Τελικά, σε μας ήταν ψυχολογικός ο πόνος...

Στο σχολείο τις πρώτες μέρες μπαίναμε με κλάματα. Μια ατέλειωτη αγκαλιά απλωνόταν προς το μέρος μου. Ήταν η αγκαλιά της μικρής μου, ήταν η ίδια αγκαλιά που τόσο καιρό περίμενα. Και τώρα τι έκανα; Την άφηνα; Το έπαιζα σκληρή; Γιατί σκληρή δεν ήμουν. Δε θα ξεχάσω με τι κόπο κράτησα στις άκρες των ματιών μου τα δάκρυά μου να μη με δει. Βέβαια, η διαδρομή από το σχολείο στη δουλειά ή στο σπίτι γέμισε με δάκρυα, ατέλειωτα δάκρυα και ερωτήματα. Έκανα το σωστό;



Εβδομάδα 3η: Αυτή η εβδομάδα δεν ξεκίνησε με κλάματα αλλά με πολλή γκρίνια και απόλυτη αίσθηση του τι συμβαίνει. Αυτό που συμβαίνει –δηλαδή η ύπαρξη του σχολείου- έχει την τάση προς τη μονιμότητα. Και εγώ ως νηπιάκι 3 ετών και κάτι πώς μπορώ να ανατρέψω αυτή την κατάσταση; Γιατί δε θέλω να είναι μόνιμη. Η Μαρία ξυπνούσε κάθε μέρα αποφασισμένη. Κάθε μέρα με το που άνοιγε τα μάτια της ξεστόμιζε «Δε θέλω να πάω σχολείο». Και είτε εγώ είτε ο μπαμπάς Βάιος να επαναλαμβάνει σταθερά «Δε γίνεται αυτό. Στο σχολείο θα πηγαίνουμε κάθε μέρα εκτός Σαββάτου και Κυριακής. Πηγαίνουν τα παιδάκια για να περνούν όμορφα με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές τους, να παίζουν και να μαθαίνουν γράμματα, για να γίνουν εξυπνότεροι» Και πολλά άλλα παρόμοια... Οι απαντήσεις της, όπως καταλαβαίνετε, δεν ήταν θετικές. Η άρνηση συνεχιζόταν.

Όταν φθάναμε στο σχολείο, δεν έκλαιγε αλλά είχε απίστευτη τσαντίλα την οποία την έβγαζε και στις δασκάλες. Την ρωτούσα συχνά πού οφείλεται η άρνησή της. «Γιατί δε θες να πας σχολείο;». Δεν είχε κάτι συγκεκριμένο να μου πει. Ήταν ξεκάθαρο ότι δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα στο σχολείο απλώς δεν της άρεσε η μονιμότητά του, το γεγονός δηλαδή ότι θα επαναλαμβανόταν κάτι το οποίο δε θα το επέλεγε η ίδια και δε θα το διέκοπτε όποτε εκείνη ήθελε, αναλόγως με τις ορέξεις της. Μάλιστα θυμάμαι χαρακτηριστικά να μου απαντά: «Δε θέλω να πάω σχολείο, γιατί δε μ’ αρέσει το τραπέζι που έχει». Όπως καταλαβαίνετε οι δικαιολογίες της ήταν χωροταξικές και αρχιτεκτονικής εσωτερικού χώρου...

Η έξοδός της κατά το σχόλασμα είχε τα ίδια χαρακτηριστικά. Μούτρα και τσαντίλα για να μας θυμίσει πόσο «λάθος» ήταν η απόφαση που πήραμε και για να μας κάνει να νιώθουμε τύψεις. Από τις δασκάλες μαθαίναμε ότι διασκέδαζε πολύ με τα υπόλοιπα παιδιά. Όμως, ως μια καλή ηθοποιός όποτε έβγαινε από την πόρτα έπρεπε να μας δείξει στο πρόσωπό της αυτό που εκείνη ήθελε...

Όλο αυτό το διάστημα ο ρόλος των νηπιαγωγών της ήταν καθοριστικός και υποστηρικτικός. Μας συμβούλευαν να δείχνουμε αυτοπεποίθηση και ασφάλεια όταν την αφήναμε, για να μην ψυχανεμιστεί ότι κι εμείς έχουμε μέσα μας φόβο γι’ αυτό το καινούργιο που ήρθε στη ζωή μας. Μας διαβεβαίωναν ότι σύντομα θα έρθει η μέρα που θα μας παρακαλά να πάει σχολείο και θα βγαίνει χαρούμενη. Αυτή η μέρα, όμως, τότε μου φαινόταν τόσο μακριά... Και τόσο δύσκολο να έρθει.

Εβδομάδα 4η: Ώσπου ξημέρωσε η 4η εβδομάδα. Μια διαφορετική εβδομάδα, μια εβδομάδα λες και είχα ένα άλλο παιδί. Ένα παιδί που πεθύμησε το σχολείο το Σαββατοκύριακο, ένα παιδί που ονομάτιζε τους φίλους και φίλες της με λαχτάρα και αγάπη, ένα παιδί που... ήθελε να πάει σχολείο. Έμπαινε στο σχολικό χώρο με το χαμόγελο στα χείλη και με τον ίδιο τρόπο έβγαινε...

Βρισκόμαστε ήδη στην 5η εβδομάδα και η Μαρία είναι χαρούμενη και ήρεμη. Οι τρόποι της έχουν βελτιωθεί απίστευτα, δεν έχει νεύρα –που είχε αρκετά λόγω του ότι ήταν κλεισμένη σπίτι και μόνη χωρίς συνομήλικα παιδιά- τρώει μόνη της, παίζει με τα παιχνίδια της ήσυχα, μαζεύει τα παιχνίδια της και βγάζει μια ατέλειωτη αγάπη προς τα πρόσωπά μας. «Μανούλα μου» αυτό, «μανούλα μου» το άλλο... Έχω μια γλυκομίλητη μικρή κυρία κόρη και είμαι περήφανη για όσα καταφέρνει, έστω κι αν είναι κάτι μικρό...

Όσες/οι έχετε παιδί που ξεκινάει παιδικό σταθμό ή νήπειο σφίξτε τα δόντια. Να του δείχνετε διαρκώς αγάπη όταν είστε σπίτι και όταν το πάτε σχολείο να είστε εσείς πρώτα εκείνος/η που νιώθει αυτοπεποίθηση και ασφάλεια για το χώρο. Καλή δύναμη! Σας καταλαβαίνω...

Το μωρό μου πάει σχολείο. Το πιστεύετε; 




6 σχόλια:

  1. Πωπω Εβιτάκι! έναν μικρό Γολγοθά τον περάσατε! ευτυχώς όλα καλά τώρα! βέβαια όσο τα διαβάζω τόσο τρέμω την στιγμή που θα φτάσει και η δικιά μας η ώρα! ελπίζω να τα πούμε και απο κοντά σύντομα, μου λείψατε και οι δυο! φιλιά στο ''κουκί'' μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαχούλα μου, διάβασα πολύ ψυχολογία και παιδαγωγική για να ξεπεράσω αυτό το σοκ. Παρ' όλα αυτά επέλεξα να γράψω κάτι πιο "ελαφρύ" για να βοηθηθούν οι μητέρες που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Χρειάζεται πολλή υπομονή και δύναμη από την πλευρά των γονιών... Και εμάς μας έχετε λείψει πολύ και για την ακρίβεια θέλουμε πολύ να γνωρίσουμε το νέο μέλος! φιλάκια και στα δυο αγγελούδια σου!

      Διαγραφή
  2. Καλά, είδα τις φωτογραφίες και δεν το πίστευα! Πώς μεγάλωσε έτσι το Μαράκι; Μια μικρή δεσποινιδούλα έχει γίνει!
    Όσα περιγράφεις τα έχω ζήσει κι εγώ, αλλά απ' την αντίπερα όχθη... Η στάση των γονιών είναι πράγματι ο πιο σημαντικός παράγοντας στην προσαρμογή του παιδιού, οπότε καλά τα πήγατε. Μπράβο και στους τρεις και καλή συνέχεια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε, Ποπάκι μου, και εγώ που την βλέπω δεν το πιστεύω... Αφού το λες εσύ που είσαι ειδικός, μπορώ να ησυχάσω και λίγο ακόμα... ;) Σε φιλώ γλυκά. Φίλησέ μου τον πρίγκιπά σου!

      Διαγραφή
  3. Eβίτα μου, σαν να διαβάζω για τις αντιδράσεις του Παύλου! Εμείς είμαστε ακόμα κάπου στην "3η εβδομάδα" σας! Αντίδραση, αντίδραση, αντίδραση! Η φράση "δεν θέλω να πάω σχολείο" μας κάνει παρέα όλη την ημέρα.
    Ελπίζω να καλυτερέψουν τα πράγματα και για εμάς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα καλυτερέψουν, Ελίνα μου... Υπομονή. Σε καταλαβαίνω! Συνήθως 4η-5η εβδομάδα τα περισσότερα παιδάκια βελτιώνονται απίστευτα! Άντε περιμένω μήνυμα με τα ευχάριστα!

      Διαγραφή

Τι σκέφτεστε...