Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Η ιστορία μιας εγκυούλας που είπε "όχι" στην άμβλωση

"23 Απριλίου 2011, ώρα 16:00, Μεγάλο Σάββατο. Ανεβαίνω τις σκάλες του σπιτιού μου βιαστικά, κρατώντας στα χέρια μου τη συσκευασία που θα έβαζε τέλος στη μεγάλη απορία μου. Το τεστ εγκυμοσύνης θα έδινε επιτέλους απάντηση στο ερώτημα αν η καθυστέρηση της περιόδου μου οφειλόταν σε εγκυμοσύνη ή σε άλλο λόγο. Δεν ήξερα τι να ελπίζω. Φοβόμουν και αγωνιούσα το ίδιο δευτερόλεπτο... Πέντε λεπτά αργότερα, οι δύο ροζ γραμμούλες ήταν ξεκάθαρες… Περίμενα παιδάκι.. Με δυσκολία κατάφερνα να μείνω ήρεμη, να μην ουρλιάξω από χαρά ή από απόγνωση, να μην κλάψω από συγκίνηση ή απελπισία, να μην γελάσω από ευγνωμοσύνη ή ειρωνεία.

Μία γυναίκα παντρεμένη, αρραβωνιασμένη ή τουλάχιστον ευτυχισμένη με τον σύντροφο και πατέρα του παιδιού της θα είχε αμέσως τηλεφωνήσει στον άνδρα που ανήκε το σπερματοζωάριο, για να του ανακοινώσει, πνιγμένη από δάκρυα χαράς, το χαρμόσυνο γεγονός. Όμως, στην κατά τα άλλα «εξελιγμένη» ελληνική κοινωνία του 2011, μία γυναίκα ανύπαντρη, που μόλις έχει ξαναμπεί σε μια σχέση που είχε τερματίσει εξαιτίας προβλημάτων (ήμασταν μαζί ένα χρόνο), ήδη σκέφτεται τις συνέπειες μιας εγκυμοσύνης που θεωρητικά ήταν «ανεπιθύμητη» και «τυχαία». Δεν είχα κουράγιο να του το ανακοινώσω, ήξερα την αντίδρασή του... και δυστυχώς δεν έπεσα έξω. Αρχικά ήταν αμήχανος και προβληματισμένος, άρχισε να τηλεφωνεί και να μιλάει με 5-6 φίλες και με τον πατέρα του σχετικά με την κατάσταση. Ήθελε να κρατήσει εμένα, αλλά όχι και το παιδί… Η στάση του ήταν σαφής:
«Πρέπει να κάνεις έκτρωση. Ούτε η πρώτη είσαι, ούτε η τελευταία. Θα το ξεπεράσουμε όπως όλα τα ζευγάρια. Πρέπει πρώτα να δούμε αν λειτουργεί η σχέση μας. Είναι μόνο 15 μέρες που τα ξαναβρήκαμε».

lifestyle.m-karam.com 
«Μα, δεν θέλω… Είμαι 30 και εσύ 40… Δεν είμαστε και πιτσιρίκια. Από την ώρα που το έμαθα, το έχω αγαπήσει ήδη».
«Είσαι ανεύθυνη και ανώριμη. Εγώ αρνούμαι να συμμετέχω σε μια δεύτερη ανευθυνότητα. Αν το γεννήσεις, είναι παιδί σου και όχι παιδί μας. Δεν θα το αναγνωρίσω ποτέ...».
Τέτοιες και πολλές ακόμη τέτοιου είδους στιχομυθίες ήταν οι συζητήσεις μας. Κι εγώ έκλαιγα  και έκλαιγα… Δεν ξέρω αν έκλαιγα επειδή τον έχανα ή επειδή είχα αγαπήσει έναν άνθρωπο που συμπεριφερόταν έτσι απέναντι στην ιερότητα της μητρότητας και της πατρότητας. Τα περισσότερα δάκρυά μου όμως ήταν για το αγέννητο παιδί μας.
Αν η λογική έχει φωνή, τότε αναμφισβήτητα μου ούρλιαζε να βάλω τέλος σε αυτήν την εγκυμοσύνη. Τα οικονομικά άσχημα, ο πατέρας απών, οι γονείς συντηρητικοί, η χώρα μάλλον ακατάλληλη για μια ανύπαντρη μητέρα και ένα παιδί αγνώστου πατρός. Οι μέρες κυλούσαν και κάθε φορά που ο σύντροφός μου τηλεφωνούσε, ήλπιζα ότι θα μου πει κάτι διαφορετικό, ότι θα είχε αλλάξει γνώμη… Αντ’αυτού, κάθε φορά μιλούσε όλο και πιο σκληρά, όλο και πιο απάνθρωπα, όλο και πιο εκβιαστικά. Στο τέλος κάθε κλήσης ήμουν πνιγμένη στα δάκρυα και το μόνο που ήθελα ήταν να κρυφτώ κάτω από τα σκεπάσματα του κρεβατιού και να κλαίω με τις ώρες. Σε αυτό οπωσδήποτε συντελούσε και ο τρελός χορός των ορμονών που με οδηγούσε σε κατάσταση ανεξέλεγκτης υπερευαισθησίας. Ένιωθα πιο αδύναμη από ποτέ. Ήξερα όμως ότι έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου και να πάρω μια απόφαση.
Το δίλημμα ήταν διπλό. Αν θα κρατούσα το παιδί και αν θα κρατούσα αυτόν τον άνδρα. Στην αρχή, θύμα του μεγάλου μου έρωτα για τον άνδρα αυτόν, αποφάσισα να κάνω το δεύτερο. Του ανακοίνωσα κλαίγοντας ότι θα κάνω αυτό που θέλει. Περίμενα να ξεχειλίσει από κατανόηση και συμπόνια. Το μόνο που έκανε ήταν να με ρωτάει και να με ξαναρωτάει αν θα αλλάξω γνώμη και πως αν είναι να αλλάξω να μην έρθει στην Αθήνα άδικα (έμενε στην επαρχία). Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Μου ζητούσε να τον διαβεβαιώσω ότι αν έρθει, δεν πρόκειται να προσπαθήσω εγώ ή η οικογένειά μου να του αλλάξουμε γνώμη.
Οι μέρες περνούσαν και περνούσαν και εγώ δεν μπορούσα να χωνέψω αυτήν την κατάσταση... ώσπου τελικά, σαν να διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα όλο μου το σώμα και το μυαλό, ξύπνησα.. Όχι, δεν ήταν το έμβρυο το βάρος, αλλά ο πατέρας του. Έτσι, αποφάσισα να κάνω «έκτρωση» σε αυτόν, και όχι στο παιδί μας.
Έμεινε άναυδος, δεν το περίμενε, μου είπε ότι δεν έχω δικαίωμα να γεννήσω αυτό το παιδί γιατί είναι σαν να του κλέβω ένα κομμάτι του. Όπως καταλαβαίνετε, φίλες μου, κάθε λογικό επιχείρημα δεν είχε πια νόημα... η σχέση τελείωσε και εγώ είμαι ακόμη έγκυος.. δύο μηνών περίπου σήμερα... πιο δυνατή από ποτέ για να φέρω εις πέρας το ωραιότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε μια γυναίκα.. Ήδη μου φαίνεται αδιανόητο πώς σκέφτηκα την έκτρωση. Αυτό το πλάσμα το αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε και ας μην το γνωρίζω. Δεν πιστεύω ότι ένα παιδί πρέπει να μεγαλώνει χωρίς πατέρα, αλλά σίγουρα είναι καλύτερο από το να μην το αφήσεις να ζήσει. Θα του δώσω όλη τη στοργή του κόσμου και ίσως στο μέλλον έναν μπαμπά πραγματικό, όχι βιολογικό, αλλά σίγουρα άξιο για να τον αποκαλεί έτσι το παιδί μου.
Κάθε γυναίκα είναι σίγουρα διαφορετική, οι συνθήκες επίσης διαφέρουν.. Όποιες κι αν είναι όμως αυτές, μην επιλέξετε τον θάνατο φίλες μου. Η ζωή είναι ωραία και θα είναι ακόμη πιο ωραία όταν το αγγελούδι που έχετε στην ευλογημένη κοιλίτσα σας αποκοιμηθεί στην αγκαλιά σας, θηλάσει από το στήθος σας και σας κοιτάξει με ευγνωμοσύνη. Γι αυτές τις στιγμές, γι αυτήν την αγάπη, γι αυτή την ιερή ιδιότητά σας, πετάξτε οτιδήποτε άλλο δεν σας αφήνει να την χαρείτε, αλλά όχι το παιδί σας..
Με εκτίμηση,
Ε.".

Σου εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου καλή λευτεριά και ένα γερό μωράκι!!! Είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις και θα γίνεις η καλύτερη μανούλα!!! Περιμένω με πολλή χαρά την ανακοίνωση της γέννας σου!!!

Με σεβασμό,


Εβίτα

4 σχόλια:

  1. Πολυ σκληρη ιστορια. Εκανες το καλυτερο. Θα περιμενω να μαθω τα νεα σου για τον ερχομο του μωρου σου. Σου ευχομαι να εχεις
    μια ησυχη και ηρεμη εγκυμοσυνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σου ευχομαι ολοψυχα καλη δυναμη κ ενα υγιεστατο μωρακι.να εισαι παντα καλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σου ευχομαι οτι το καλυτερο ,κ εγω ειμαι 5 μηνων κ μονη μου δεν το σκέφτηκα ουτε ενα λεπτό ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σου ευχομαι οτι το καλυτερο ,κ εγω ειμαι 5 κ μονη ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τι σκέφτεστε...