Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

Η γέννηση της μαμάς Εβίτας (σαν σήμερα)



Γεννήθηκα 5 Ιουνίου 1981 στο μαιευτήριο Ήρα. Τι ομορφότερο να σβήνω τα κεράκια μου αγκαλιά με το πλασματάκι που φώτισε τη ζωή μου. Τι ομορφότερο να έχω την υγεία μου και να μου λένε και του χρόνου να είσαι καλά! Τι σημαντικότερο τελικά από αυτό; Να έχουμε την υγεία μας και να βρίσκουμε έστω και ένα μικρό λόγο να γελάει το χειλάκι μας. Αν κοιτάξετε πολύ προσεκτικά, θα βρείτε πολλούς λόγους εκεί έξω.
Μέχρι να γίνω μητέρα την ιστορία του τοκετού μου την γνώριζα σε γενικές γραμμές. Το συγκλονιστικό για μένα είναι ότι από το 2010 γιορτάζω τα γενέθλιά μου, βλέποντας τη μητέρα μου με άλλο βλέμμα... Κατάλαβα ότι με την απόκτηση της κόρης μου δε θα γιορτάσω ξανά τα γενέθλιά μου με τον ίδιο τρόπο... Βλέπω τη μητέρα μου και τον πατέρα μου με τρόπο διαφορετικό... Η μαμά μου Καλλιόπη, ο μπαμπάς μου κλασικός Γιάννης, σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει... Ζήτησα, λοιπόν, να μάθω τον τοκετό με λεπτομέρειες. Πώς γεννήθηκα;
Η ιστορία μου απλή. Δε γεννήθηκα με περιπέτειες. Ήταν 10 παρά το πρωί της 4ης Ιουνίου του 1981, ανήμερα το Αγίου Πνεύματος τότε. Η μητέρα μου διένυε τις 39 εβδομάδες και είχε πάει να εκκλησιαστεί και να κοινωνήσει στην Εκκλησία του Προφήτη Ηλία Περάματος. Την ώρα ακριβώς της Θείας Κοινωνίας ένιωσε να φεύγουν υγρά από την ευαίσθητη περιοχή της. Νόμιζε ότι έσπασαν τα νερά, αλλά τελικά ήταν η πρώτη βλέννη αίματος, χαρακτηριστικό σημάδι ότι σύντομα θα αρχίσει ο τοκετός. Γυρίσε σπίτι, τηλεφώνησε στο μαιευτήρα της- Μαυραγάνη τον έλεγαν ο οποίος την συμβούλευσε να κατευθυνθεί προς το Ήρα, το σημερινό Ιασώ δηλαδή. Λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι την έπιασαν οι πρώτοι δυνατοί πόνοι. Τότε, ούτε επισκληρίδιοι ούτε τίποτα, όπως καταλαβαίνετε. 


Μια σταλιά κοριτσάκι ήταν η μητέρα μου μόλις 22 ετών περίπου, παιδάκι ακόμη κι εκείνη πήγε να γεννήσει ένα δικό της παιδάκι. Ο πατέρας μου, Γιάννης, θα 'ταν δε θα 'ταν 26 χρόνων. Πόσο νέοι παντρεύονταν εκείνα τα χρόνια...
Οι ώρες περνούσαν κι εγώ ταλαιπωρούσα τη μητέρα μου. Θυμάται το γιατρό της να μετρά σταδιακά το μέγεθος της διαστολής της, αλλά με δυσκολία της έρχονται λεπτομέρειες στη μνήμη της... Ε, πέρασαν πάνω από 30 χρόνια από τότε.
Γύρω στις 2:10 τα ξημερώματα, θυμάται τον γιατρό να της σπάει τα νερά και να της λέει "σπρώξε", "λίγο ακόμα", "κοντεύουμε". Τρεις εξωθήσεις ήταν αρκετές, για να με νιώσει, όπως μου είπε χαρακτηριστικά "να γλιστρώ στα χέλι μέσα από τα σπλάχνα της". Με έβαλαν στην αγκαλιά της με τα αίματα και δε θα ξεχάσει ότι την κάρφωσα μέσα στα μάτια. "Τα καρβουνάκια μου", μου είπε... Αυτό ήταν, γεννήθηκα... 3.350 γραμμάρια και 54 εκατοστά! Ήρθα κι εγώ σε αυτό τον κόσμο... Ένα μελαχρινό ταλαιπωρημένο μωράκι, ίδιο ο μπαμπάς μου. Μια μανούλα ξανθιά και γαλανή γέννησε ένα καστανό σκουρομάτικο κορίτσι. Μπράβο, γονίδια, πατέρα! Η μητέρα μου πλέον μια ευτυχισμένη γιαγιά...



Ο χρόνος περνά, αλλά η ζωή μας είναι γεμάτη στιγμές χαρούμενες και δυσάρεστες... Όλα μέσα στη ζωή... Ρουφήξτε κάθε λεπτό της ζωής σας, γιατί η ζωή είναι μία... Ζήστε...
Μάνα και πατέρα, σ' ευχαριστώ που με γεννήσατε, για να γνωρίσω πώς είναι ν' αγαπάς...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τι σκέφτεστε...