Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

Καισαρική τομή ή φυσιολογικός τοκετός, έχει σημασία; Η ιστορία μιας μανούλας

Έλαβα ένα υπέροχο και συγκινητικό μήνυμα ενός μέλους του blog... Διάβαζε τις αναρτήσεις και τις συζητήσεις μας σχετικά με το φυσιολογικό τοκετό ή την καισαρική τομή κι επέλεξε να δώσει μία διαφορετική διάσταση στο θέμα μας, μία διάσταση που με αφύπνισε, μία διάσταση μου μ' έκανε να γεμίσω το πληκτρολόγιο του υπολογιστή μου με δάκρυα, μία διάσταση που μας θυμίζει τι πραγματικά είναι σημαντικό στη ζωή και στη γέννηση ενός παιδιού! Δε θέλω ν' αλλάξω λέξη από το μήνυμά της, γι' αυτό και σας το παραθέτω αυτούσιο:


"Είμαι στην 32η εβδομάδα και 2 ημέρες. Μου παρουσιάζονται πόνοι στη κοιλιακή χώρα, στην δεξιά πλευρά, νωρίς το πρωί. Λόγω, όμως, του εμβρύου δεν μπορώ να εντοπίσω το ακριβές σημείο. Όταν μεγαλώνει το μωρό, δίνεται χώρος και μετακινούνται τα όργανα. Μετά από παρότρυνση του γιατρού μου πάω στο ΜΗΤΕΡΑ για έλεγχο. Κατά το απόγευμα μου λένε ότι το μωρό έχει μια κινητικότητα, χωρίς, όμως, να γνωρίζουν το γιατί. Διαδικασία τοκετού δεν έχει αρχίσει. Εγώ να πονάω τώρα. Μένω το βράδυ εκεί. 
Την επομένη, μετά από τον υπέρηχο, διαπιστώνουν ότι δεν είναι κολικός νεφρού όπως υποψιάζονταν αλλά… το πάει για σκωληκοειδίτιδα. Ξανά μένω στο νοσοκομείο. Τώρα βέβαια οι πόνοι είναι φοβεροί. Μου κάνουν παυσίπονες ενέσεις apotel και voltaren. Έχει ξεκινήσει διαδικασία τοκετού και παίρνω prepar μαζί με ένα άλλο φάρμακο (δεν το θυμάμαι πια) και κάτι για την ταχυκαρδία. Ένα κοκτέιλ φαρμάκων, γενικώς. Έχω "πεταλούδες" και στα δύο χέρια. Μου απαγορεύουν υγρά και φαγητό. Είμαι σε μονόκλινο, γιατί δεν κάνω καλή παρέα και η λέξη ύπνος δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μου. Ο χειρούργος με τον γυναικολόγο μου με επισκέπτονται κάθε 3-4 ώρες.
Τα ξημερώματα της 3ης πλέον ημέρας (γύρω στις 6:00 π.μ.) νιώθω ένα έντονο κάψιμο στην κοιλία μου και ρεύομαι. Ο αέρας που ανεβαίνει από τον φάρυγγα είναι τόσο καυτός σαν να έχω την χειρότερη καούρα. Έπαθα περιτονίτιδα. Εκείνη την ώρα με ενημερώνουν ότι πάω για χειρουργείο. Δεν άργησαν, όλα έγινα παράλληλα. Απλά να θυμίσω ότι δεν «ανοίγουν» μια γυναίκα έγκυο στον 8ο μήνα τόσο εύκολα. Με υπέβαλλαν σε ειδικές εξετάσεις. Το ότι τα λευκά μου ήταν ψηλά, δεν αρκούσε. 
Στη 13:00 μ.μ. είμαι έτοιμη. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Πλέον αντιλαμβάνεται κάποιος ότι είμαι έγκυος, αλλά ότι διανύω το 1ο τρίμηνο και όχι το 3ο τρίμηνο. Μερικά έντονα 24ωρα είναι αρκετά, για να σου αλλοιώσουν εντελώς την εικόνα. Έχω μαζευτεί και στην εμβρυακή στάση, γιατί από τους πόνους τα πόδια μου δεν τεντώνουν. 

Παρόλο που η κατάσταση είναι δύσκολη γιατί πάω για ολική νάρκωση, ΧΩΡΙΣ να μου πάρουν το παιδί – αυτό είναι καλά και αντέχει - τουλάχιστον ξέρουμε πια ποιο είναι το πρόβλημα και θα το «φτιάξουμε». Είμαι στα καλύτερα δυνατά χέρια. 

«Είναι κάτι που το έχουμε ξανακάνει, λέει ο γιατρός ». 
«Απλά είναι λίγο πιο περίπλοκο και χρονοβόρο, όταν ο ασθενής είναι έγκυος ». 

Λίγο πριν με πάρει ο ύπνος , που τόσο πολύ περίμενα, γιατί επιτέλους θα λυτρωνόμουν ….
Δεν θα ξεχάσω ποτέ…

Τα πρόσωπα τον γυναικών νοσοκόμων μέσα στο χειρουργείο, όταν αντιλαμβάνονταν ότι ήμουν έγκυος και πήγαινα για εγχείρηση…. «όλα καλά θα πάνε» μου λέγαν και μου πιαναν το χέρι...
Το φρικτό πόνο του υγρού της νάρκωσης όταν «χύθηκε» στο σώμα μου. Σαν χιλιάδες κομμάτια πάγου που με τρύπησαν παντού…
Και την στιγμή που 2 ή 3 άτομα μου τραβάγανε με δύναμη τα πόδια, για να τεντώσουν, ώστε να με δέσουν και να απλωθεί η νάρκωση στο σώμα πιο σωστά… Βλέπεις έτσι έπρεπε να γίνει. 

Ακόμη και τώρα που τα διηγούμαι, κλαίω. 

Και ενώ νομίζουμε ότι τα δύσκολα τελειώνουν, λένε στον άνδρα μου, που περιμένει απέξω, ότι το "σκουληκάκι" έγινε άκαμπτο και μου τρύπησε το παχύ έντερο . Κάτι το οποίο και οι ίδιοι οι γιατροί το είδαν, όταν κάνοντας την τομή μου, χύθηκαν κόπρανα. Τώρα σοβάρεψαν πολύ τα πράγματα. Η μόλυνση είναι σοβαρή και κινδυνεύουμε και οι δύο. Μάλιστα οι πιθανότητες του να σωνόταν το παιδί μου ήταν λίγες. Το αμνιακό υγρό και όλος ο πλακούντας είχαν μολυνθεί. 

«Πάμε πρώτα για την μάνα» είπαν χαρακτηρίστηκα στον άνδρα μου, όταν τον ενημέρωσαν για την αλλαγή της κατάστασης. 

Η όλη διαδικασία διήρκησε 4 ½ ώρες. Το φαντάζεσαι? Από 10’ που είχαν πει στην αρχή. Συνολικά έμεινα στο νοσοκομείο 17 ημέρες. Έπαιρνα 3500mlg αντιβίωση την ημέρα (το χάπι της amoxil είναι 500mlg, για να καταλάβεις το μέγεθος της χορήγηση φαρμάκων). 

Έφυγα και φορούσα το τζίν μου, πριν μείνω έγκυος. 
«Μπες στον 9ο και έλα να γεννήσεις όποτε θες », μου είπε ο γιατρός μου. 
Αφού κατάφερα να κρατηθώ μέσα στο νοσοκομείο και μετά από μία τόσο δύσκολη δοκιμασία, ήξερα ότι μπορούσα να τα καταφέρω. Μέτραγα όμως τις μέρες. Με ενοχλούσαν τα ράμματα γιατί η κοιλία μεγάλωνε ξανά, είχα ψυχολογία πολύ πεσμένη και πολλούς μύκητες από τα φάρμακα. 
Θυμάμαι το γιατρό να μου λέει ότι στον 8ο δεν έχει ξεκινήσει η διαδικασία του αναπνευστικού στην μήτρα και γι’αυτό δεν παίρνουν το παιδί. Η θερμοκοιτίδα δεν αναπληρώνει το κενό. 

Και έτσι κι έγινε. 2 μέρες πήρα από το μήνα. Έσπασαν τα νερά σπίτι μου και μετά από 3 ώρες γέννησα φυσιολογικά. Δεδομένου της προηγούμενης κατάστασης οι πόνοι αυτοί μου φάνηκαν παιχνιδάκι. Ο μικρός ζύγιζε 2450γρ., πράγμα που διευκόλυνε πολύ την κατάσταση. 

Είναι πολλές φόρες που αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να γίνει όλο αυτό? Άραγε πόσο θα ζύγιζε τότε? Σε τι βαθμό τον επηρέασε? Ποιος να ξέρει; Έντονη εμπειρία. Τον τοκετό τον έχω ξεχάσει. Αυτό όμως, όχι. Και πραγματικά εύχομαι να μην συμβεί σε καμία γυναίκα. Τέλος καλό όλα καλά λοιπόν".

Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου καμία μανούλα να μην περάσει ξανά τέτοια περιπέτεια και πάντοτε να γίνονται θαύματα!!! Στην αγαπημένη φίλη μας εύχομαι ποτέ ξανά να μη ζήσει τέτοια δυσάρεστη εμπειρία κι αν επιθυμεί δεύτερο παιδάκι να της έρθει γρήγορα και να έχει έναν υπέροχο, χωρίς προβλήματα, τοκετό!!!

Με πολλή αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση,


Εβίτα 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τι σκέφτεστε...