Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Έχω κι εγώ τους αγγέλους μου στον ουρανό...

Προβληματιζόμουν εδώ και καιρό αν έπρεπε να γράψω γι’ αυτό το θέμα. Είχα κάνει κάποιες απλές αναφορές από εδώ κι από εκεί σε αναρτήσεις μου ή σε απαντήσεις μου στα σχόλιά σας, αλλά ποτέ δεν είχα «τολμήσει» να γράψω για το θέμα της απώλειας... Ίσως γιατί πονάει... Ίσως γιατί είναι πραγματικά ένα πολύ προσωπικό θέμα. Γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που τους έχεις συμβεί και το κρύβουν. Και δεν τους κατηγορώ... Προσωπικά δεν το κρύβω, όταν ανοίγονται τέτοιου είδους συζητήσεις σε παρέες φίλων, επειδή πιστεύω ότι με αυτό τον τρόπο μπορούν να βοηθηθούν άλλα ζευγάρια, ίσως γιατί κάθε φορά που το βγάζω από μέσα μου λυτρώνομαι...
Δυο απώλειες στο ιστορικό, λοιπόν... Η πρώτη στις 4 εβδομάδες και η άλλη στις 6 εβδομάδες... Θα μου πείτε και τι να πουν οι μανούλες που έχασαν ολόκληρα παιδιά σε μεγάλους μήνες εγκυμοσύνης ή και γεννημένα; Έχετε δίκιο, αλλά η απώλεια είναι απώλεια και η καθεμία μας την βιώνει διαφορετικά. 

www.therealsupermumblog.com
Ήταν Αύγουστος του 2007, όταν αποφασίσαμε με τον άντρα μου (αφού ήμασταν παντρεμένοι 3 μήνες) να αποκτήσουμε κι εμείς ένα παιδάκι. Το ταξίδι μας προς την τεκνοποίηση ξεκίνησε με αισιοδοξία και με καμία αρνητική σκέψη. Και ναι ανήκα στην κατηγορία των γυναικών που αναφωνούν «Με την πρώτη». Και τι να το κάνω το «με την πρώτη», όταν η κατάληξή του ήταν δυσάρεστη. Ήδη 10 μέρες πριν από την αναμενόμενη περίοδο είχα συμπτώματα εγκυμοσύνης: ήμουν πολύ ευσυγκίνητη, πονούσε πολύ το στήθος μου και είχα σωματική κόπωση. Μέρες, όμως, πριν την αναμενόμενη περίοδο άρχισα να βλέπω ανεπαίσθητες σταγόνες καφέ αίματος. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Στην πορεία το αίμα αυξήθηκε και με έζωσαν τα φίδια. Κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Τηλεφωνώ στην τότε γυναικολόγο μου η οποία με συμβούλευσε να κάνω χοριακή. Η χοριακή θετική, αλλά πολύ χαμηλή, το ίδιο και η προγεστερόνη. Και αρχίζουν τα γνωστά χάπια προγεστερόνης να πέφτουν βροχή... Το αίμα συνεχιζόταν και αυξανόταν μέρα με τη μέρα. Η χοριακή επαναλήφθηκε, ανέβηκε λίγο αλλά όχι σε ικανοποιητικά επίπεδα. Ήμουν σε απόλυτη συναισθηματική ανισορροπία και ήθελα επειγόντως να ρωτήσω γνώμη άλλου γιατρού. Επισκέπτομαι το γυναικολόγο της ασφάλειάς μου τότε. Κάνουμε διακολπικό υπέρηχο και μου αναφέρει ότι δε βλέπει κάτι συγκεκριμένο μέσα στη μήτρα και βλέπει επίσης κάποιες κύστες στη δεξιά ωοθήκη. Κύστες; Δεν είχα ποτέ στη ζωή μου κύστες... Κλάμα, κατάθλιψη... Πρώτη φορά είδα τον άντρα μου έτοιμο να λιποθυμήσει... Φοβόταν για μένα, για την υγεία μου, σωματική και ψυχική.
Δε μένω ικανοποιημένη ούτε με το συγκεκριμένο γυναικολόγο και πάμε συστημένοι σε νέο γυναικολόγο, γνωστό γιατρό του κέντρου της Αθήνας. Γιατρός νούμερο 3. Τα συμπεράσματα τα ίδια... Βιοχημική αποβολή. Γιατί, γιατρέ; Τυχαίο γεγονός. Κάντε αυτές τις εξετάσεις. Μου έβαλε τις κλασικές ορμονικές εξετάσεις, μία καλλιέργεια κολπικού και τραχηλικού υγρού και μου ζήτησε να επαναλάβω τη χοριακή, για να δούμε αν έχει πτωτική πορεία. Τα έκανα όλα. Όλα φυσιολογικά και η χοριακή μηδενίστηκε. Γλίτωσες το «καθάρισμα», μου είπε. Να μην αγχωνόμαστε, γιατί έμεινα έγκυος με την πρώτη και την επόμενη φορά θα έρθει το μωρό...
Η ψυχή μου το ήξερε... Κάτι μου έλεγε μέσα μου ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήμουν βέβαιη ότι αυτό δε συνέβη τυχαία. Δεν έμεινα ικανοποιημένη με τις απαντήσεις του 3ου κατά σειρά γιατρού και πήγα και σε 4ο μεγαλογιατρό, εξωσωματικό με πολλές επιτυχίες. Πέρασα το κατώφλι του πολυτελέστατου χώρου του και μπήκα σ’ ένα φιλικό γραφείο που ήταν γεμάτο με φωτογραφίες από μωράκια που ήρθαν στον κόσμο με εξωσωματική που πραγματοποίησε ο ίδιος. Του εξέφρασα τις φοβίες μου και ότι τον τελευταίο καιρό αισθανόμουν μία δυσφορία στη δεξιά πλευρά. Με εξέτασε και μου είπε ότι υποπτεύεται ότι μάλλον υπάρχει κάποια βλάβη στη δεξιά σάλπιγγα και πρέπει να κάνουμε λαπαροσκόπηση. Εγώ με το άκουσμα της λαπαροσκόπησης έπαθα σοκ. Σκέφτηκα μα, τόσο εύκολα προτείνει χειρουργείο... Θα δείτε στη συνέχεια αν είχε δίκιο.
5ος γιατρός, πάλι μεγαλογιατρός, εξωσωματικός με μεγάλες επιτυχίες σε μεγάλο μαιευτήριο της Αθήνας. Ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος πραγματικά, αλλά με μεγαλύτερη απ’ ό,τι έπρεπε σιγουριά για τον εαυτό του. Με εξέτασε, μου είπε ότι τα βλέπει όλα καλά και να ξεκινήσουμε πάλι προσπάθειες. Φανταστείτε ότι από τις αρχές Σεπτέμβρη που απέβαλα ούτε να το σκεφτώ να προσπαθήσω πάλι μέχρι τα μέσα Μαρτίου. Έπρεπε, όμως, να γίνει η αρχή. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος μου έδωσε πολλή δύναμη και θάρρος! 

my.opera.com
Πάμε πάλι! Ελεύθερη επαφή και το ίδιο βράδυ, ναι το ίδιο βράδυ, παρακαλώ, βλέπω αίμα στο εσώρουχό μου, ροζ προς κόκκινο αυτή τη φορά. Θυμάμαι τα πόδια μου να κόβονται και να μην μπορώ να πάω από την τουαλέτα μέχρι την κρεβατοκάμαρα. Κάτι συμβαίνει, λέω στον άντρα μου. Κάτι μου συμβαίνει. Είμαι έγκυος και πάλι κάτι δεν πάει καλά. Τηλεφωνώ στο γυναικολόγο και περιγράφω το γεγονός στη μαία του η οποία με περισσό θράσος μου είπε ποια είμαι εγώ που με μια ελεύθερη επαφή κατάλαβα ότι είμαι έγκυος.... Λέω δεν μπορεί θα είμαι υπερβολική. Την επόμενη μέρα αίμα και άρχιζε σταδιακά να με πονάει η δεξιά πλευρά χαμηλά στην κοιλιά. Τηλέφωνο πάλι το γιατρό. Μου λέει μην ανησυχείς μπορεί να είναι μεσοκύκλια αιμόρροια. Μα, γιατρέ, έπρεπε να φτάσω στα 27 μου, για να παρουσιάσω μεσοκύκλια αιμόρροια; Πώς είναι δυνατόν; Υπομονή πάλι. Οι μέρες περνούσαν, το αίμα συνεχιζόταν και ο πόνος μεγάλωνε. Νέο τηλέφωνο. Ο γιατρός; Ο γιατρός είναι σε συνέδριο στο εξωτερικό. Μα, σας είπα είναι πολύ νωρίς ακόμα για εγκυμοσύνη. Κάντε υπομονή... Και θα αναρωτηθείτε γιατί δεν πήγα στο γυναικολόγο της γωνίας του σπιτιού μου να με εξετάσει και ανεχόμουν αυτές τις εγωκεντρικές ανοησίες. Και έχετε δίκιο... Δεν ξέρω τι είχα πάθει.
Τελικά αφού είχα και 10 μέρες καθυστέρηση παρακαλώ με δέχεται ο κύριος εξωσωματικός στο ιατρείο του. Με εξετάζει, μία μήτρα σε διάταση, κομματάκια αίμα μέσα σε αυτή και έμβρυο πουθενά και ταυτόχρονα μια μαύρη μάζα στα δεξιά κάτω από την ωοθήκη. Και ποιος θα πίστευε ότι αυτή η «μαύρη μάζα» θα ήταν ο δεύτερος άγγελός μου... Με έστειλε να κάνω χοριακή, γιατί, όπως καταλαβαίνετε φοβόταν για εξωμήτριο κύηση (έκτοπη όπως την λένε αλλιώς). Η χοριακή; 4.500... Ήξερα τη συνέχεια. Πρωί-πρωί σε γνωστό μαιευτήριο των Αθηνών και το προηγούμενο βράδυ δεν ξέρω κι εγώ πώς πέρασε. Ήμουν έγκυος μ’ έναν περίεργο τρόπο, μ’ έναν τρόπο που δεν επέτρεψε στον άγγελό μου να τον φέρω στον κόσμο... Ήμουν μια διαλυμένη γυναίκα, μια γυναίκα που άρχισε να βυθίζεται στην κατάθλιψη και ήταν σχεδόν βέβαιη ότι δε θα γίνει μάνα ποτέ... 
Ήταν παραμονές της Μεγάλης Εβδομάδας, όταν χειρουργήθηκα. Ημέρα Παρασκευή, δυο μέρες πριν από τη μέρα των Βαΐων, την πρώτη γιορτή του αντρούλη μου που θα γιορτάζαμε παντρεμένοι και δεν γιορτάσαμε ποτέ. Το χειρουργείο θα γινόταν λαπαροσκοπικά. 
Δε θα τελείωνε, όμως, εδώ η δική μου Μεγάλη Εβδομάδα, τα δικά μου πάθη. Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου ξύπνησα, ξύπνησα νευρολογικά, εγκεφαλικά, την ώρα μάλιστα της επιπλοκής του χειρουργείου. Άκουγα το γιατρό μου να φωνάζει απεγνωσμένα να επιστρέψει η αναισθησιολόγος. Προσπαθούσε να μου σώσει τη μήτρα... Αν είναι δυνατόν! Ταυτόχρονα να με ανοίγει και λαπαροτομικά (θα σας εξηγήσω μετά το γιατί) κι εγώ να τα νιώθω όλα και να μην μπορώ να ζητήσω βοήθεια... Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν τους έκανα καταγγελία για όλη αυτή την αντιεπαγγελματική συμπεριφορά, κυρίως της αναισθησιολόγου.
Ξύπνησα. Με την κοιλιά μου άδεια. Υπήρχε ένα εμβρυάκι στη δεξιά μου σάλπιγγα και έπρεπε να αφαιρεθεί δυστυχώς μαζί με τη σάλπιγγά μου. Ναι, είμαι μονοσάλπιγγη! Τα μαντάτα κακά: γεμάτη συμφύσεις όλη η δεξιά πλευρά: σάλπιγγα, μήτρα, μέχρι έντερο είχε πιάσει. Γιατί, γιατρέ; Κάποια φλεγμονή του παρελθόντος που άφησε κουσούρι η απάντησή του. Από ποιο μικρόβιο, γιατρέ; Πάει τώρα αυτό έφυγε... Έκανε τη δουλειά του και έφυγε. Και αναρωτιέμαι από μέσα μου «πού πήγε;».
Το πώς στάθηκα πάλι στα πόδια μου ούτε κι εγώ ξέρω. Όλη αυτή η αμέλεια με γύρισε σπίτι μου με τρεις τομές λαπαροσκόπησης και μία μεγάλη τομή στην κοιλιά σαν να γέννησα με καισαρική. Βγήκα από το μαιευτήριο κατασφαγμένη χωρίς μωρό, να κρατώ την κοιλιά μου από τους πόνους και με ένα μεγάλο γιατί προς το Θεό. Γιατί, Θεέ μου; 

Οι μέρες περνούσαν... Νόμιζα ότι δε θα συνερχόμουν ποτέ. Θυμάμαι όλους και κυρίως τη μητέρα μου και τον άντρα μου να μου χαμογελούν, να προσπαθούν να χαμογελάσουν, για να μου δώσουν δύναμη, αλλά εγώ το έβλεπα. Το βλέμμα τους μέσα είχε τεράστιο πόνο. Αυτός ο πόνος, όμως, δεν προερχόταν μόνο για τη δεύτερη απώλεια, αλλά για το φόβο πώς θα «αναστηθώ» μετά τη Μεγάλη Εβδομάδα μου. Είμαι η χαρά του σπιτιού τους, μου έλεγαν. Η χαρά τους, όμως, τώρα δε γελούσε...
Έπρεπε να επιστρέψω και στο σχολείο... Ήμουν ωρομίσθια τότε. Έπρεπε να βρω τη δύναμη να σηκωθώ, να φορέσω το «ωραίο» μου χαμόγελο που αγαπούσαν τα παιδιά μου, οι μαθητές μου και οι μαθήτριές μου και να γυρίσω στο σχολείο να διδάξω Θρησκευτικά. Κι εκεί που νόμιζα ότι βυθιζόμουν στην κατάθλιψη και αυτός ο βούρκος με τραβούσε όλο και πιο πολύ, ήρθε μια μέρα στο σπίτι η μητέρα μου και μου έφερε κάποια βιβλία της, βιβλία γερόντων. Ξέρετε όλους αυτούς που αγαπάτε πολλοί εκεί έξω. Παΐσιος, Πορφύριος κ.τ.λ. Τους είχα υπόψη μου εννοείται. Είχα διαβάσει και αποσπάσματα ως φοιτήτρια. Τους άφησε 2 μέρες δίπλα μου. Την τρίτη άρχισα να διαβάζω, να διαβάζω, να διαβάζω και ξαφνικά να κλαίω, να κλαίω, να κλαίω. Έκλαψα έναν ποταμό και μια ωραία μέρα σηκώθηκα. Σηκώθηκα και είπα στον άντρα μου ότι τον αγαπώ πολύ. Τον αγαπώ ούτως ή άλλως, είτε γίνουμε γονείς είτε όχι. Το ίδιο μου είπε κι εκείνος. Σηκώθηκα τόσο δυνατή σαν να μην είχα περάσει εγώ όλα αυτά...
Άρχισα να ψάχνω πρώτον για έναν «ιδανικό» γυναικολόγο και δεύτερον στο ίντερνετ απαντήσεις γι’ αυτό που μου συνέβη. Και θα αναρωτηθείτε στο ίντερνετ; Η απελπισία του ανθρώπου... ειδικά όταν έχεις χάσει κάθε εμπιστοσύνη στους γιατρούς. Διάβασα τόνους ιατρικών άρθρων του εξωτερικού και ανακάλυψα ότι το ιστορικό μου οδηγούσε στην ύπαρξη ενός συγκεκριμένου μικροβίου που κατηγορείται για αποβολές και εξωμήτρια. Μα, πώς γίνεται αυτό; Αφού έχουμε κάνει καλλιέργειες και οι δύο και είμαστε καθαροί. Ψάξαμε λοιμωξιολόγους και βρήκαμε τον top ο οποίος μας εξήγησε ότι όταν τα μικρόβια αυτά είναι χρόνια δε βγαίνουν στις καλλιέργειες, αλλά στην εξελιγμένη εξέταση που είχαμε κάνει εμείς ήδη (pcr ιστού περιόδου) και μας είχε επικυρώσει το μικρόβιο. Πήραμε πολύμηνη αγωγή και απαλλαχτήκαμε από την παρουσία του μετά από πολλή επιμονή εκ μέρους του, αφού χρειάστηκε να επαναλάβουμε συνδυασμό διαφορετικής αγωγής κάθε φορά, για να το στριμώξουμε στη γωνία. Και το στριμώξαμε...
Ταυτόχρονα, βρέθηκε από στόμα σε στόμα στο δρόμο μας ο «άγιος» γυναικολόγος μας που τον λατρεύουμε και με στήριξε πολύ, πάρα πολύ, συναισθηματικά. Με κοίταξε στα μάτια λες και ήμουν έγκυος ήδη, λες και είχα ήδη παιδί. Με έκανε να το πιστέψω. Και το αποτέλεσμα: το καχύποπτο Μαράκι μας που ήρθε στη ζωή μας και την άλλαξε, τη μεταμόρφωσε...
Γι’ αυτό γράφω αυτό το blog, γι’ αυτό απαντώ σε όλα αυτά τα μηνύματα γι’ αυτούς που αναρωτιούνται... Δεν «κερδίζετε» μόνο εσείς. «Κερδίζω» κι εγώ, λυτρώνομαι, όταν βοηθώ άλλους ανθρώπους να γίνουν γονείς και να μην ταλαιπωρηθούν, όπως εγώ...
Όσο για την εξέταση της PCR ιστού περιόδου που ακούω κατά καιρούς ότι πολλοί γιατροί αμφιβάλλουν γι’ αυτή. Δε μ’ ενδιαφέρει καθόλου. Εμένα με βοήθησε! Είτε ήταν τυχαίο είτε όχι, έχω  τώρα τη Μαρία μου! Και για να σας μιλήσω με ειλικρίνεια: Για μένα αυτή η εξέταση ήταν η αιτία να ανακαλύψουμε το πρόβλημά μας!
Πίσω, λοιπόν, από τα χαμόγελα του Mariasmother κρύβεται πολύς πόνος και περιπέτεια... Γι’ αυτό ποτέ στη ζωή σας μη βιάζεστε να κρίνετε τους συνανθρώπους σας...
Να είστε όλοι καλά και εύχομαι κανείς να μη ζήσει αυτό που έζησα...

Αφιερωμένο στους δυο αγγέλους μου που δε γνώρισα ποτέ...
Δεν ξεχνώ...


6 σχόλια:

  1. Εβίτα καλησπέρα, με λένε Χριστίνα με συγκίνησε το άρθρο σου μιας και είχα κι εγώ πρόσφατα την δυσάρεστη εμπειρία της εξωμητρίου κύησης. Η πρώτη μου εγκυμοσύνη ήταν έκτοπη με αποτέλεσμα να χάσω κι εγώ την σάλπιγγά μου. Φοβάμαι να μείνω πάλι έγκυος & σκέφτηκα για αρχή να πάρω την γνώμη από 2 γιατρούς ακόμα διότι ο γυναικολόγος μου, μου είπε ότι μετά από 1 περίοδο μπορούμε να ξεκινήσουμε πάλι προσπάθειες χωρίς εξετάσεις (σαλπιγγογραφία κλπ) Από που να αρχίσω, έχω μπερδευτεί...Να το αφήσω στην τύχη;;; Μπορείς να μου πείς λεπτομέρειες για αυτήν την εξέταση (pcr); Να χαίρεσαι το κοριτσάκι σου & σου εύχομαι ό,τι καλύτερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητή φίλη, λυπάμαι πολύ που έζησες την εξωμήτρια κύηση. Είναι ατυχία πραγματικά αλλά δεν πρέπει ούτε να το βάλεις κάτω ούτε να σε πάρει από κάτω. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα πραγματικά να ήταν απλώς τυχαίο. Δεν μου έγραψες τι σου είπε ο γυναικολόγος που σου χειρούργησε για την κατάσταση που βρήκε τη σάλπιγγα στην οποία έγινε η έκτοπη κύηση και πώς είναι η άλλη. Για παράδειγμα βρήκε συμφύσεις; Κάποια μόλυνση; Δεν θα ήταν κακό πάντως να κάνεις μία εξέταση ιστού περιόδου στο Locus Medicus σε βασικά μικρόβια (μυκόπλασμα, χλαμύδια). Απ όσο ξέρω η ίδια εξέταση γίνεται και στο Μητέρα, απλώς το Locus Medicus έχει την πατέντα απ όσο ξέρω. Να ξέρεις ότι όλα θα πάνε καλά και θα αποκτήσετε παιδιά. Και θα δεις που όταν γεννήσεις θα μου γράψεις ξανά εδώ ;)

      Διαγραφή
  2. Εβίτα γεία σου έχω παιδευτεί πολύ με εξωσωματικές και σπερματεγχυσεις, δεν εχουμε καποιο συγκεκριμενο προβλημα ειμαστε στα ανεξηγητα.... τωρα εκανα 2η φορα εξωσωματικη με μεγαλυτερη ελπιδα και αρχικα ειχα χοριακη 25 μετα 96 και σημερα με ειδοποιησαν πως εχω 45... και μου ειπαν πως ειναι βιοχημικη εγκυμοσυνη.... εχω κουραστει πολύ...αυτη τη φορα πηγα σε ενα μεγαλογιατρο και σχετικα ήμουν ευχαριστημενη... αλλα τωρα δεν ξερω τι να πιστευω πια....μου ειπε να ξανακανω χοριακη τη Δευτερα... και θα μιλησουμε και μαζι.... Μηπως μπορεις να μου συστησεις τον γιατρο σου?... Προσπαθω να βρω καποιον που να ειναι ανθρωπος και επαγγελματιας ταυτοχρονα!... Σε ευχαριστώ πολύ! Μαρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαράκι μου, καλή δύναμη στις προσπάθειές σας. Οι αποβολές είναι δυσάρεστη εμπειρία για μια γυναίκα, αλλά να λες ευτυχώς που ήταν βιοχημική και δεν θα χρειαστείς απόξεση. Η γνώμη μου είναι ότι πριν κάνεις επόμενη προσπάθεια θα πρέπει να κάνεις μια υστεροσκόπηση για να δεις τι συμβαίνει με το ενδομήτριο πχ για να δουν μήπως έχεις διάφραγμα, μήπως υπάρχει κάποια φλεγμονή από κάποιο μικρόβιο που εμποδίζει την εμφύτευση. Δεν μου γράφεις πόσες αποβολές έχεις κάνει συνολικά. Γιατί 1-2 αποβολές θα μπορούσε να είναι και τυχαίο γεγονός. Ο γιατρός μου ήταν ο Χασιάκος ο οποίος έφυγε πρόσφατα από τη ζωή δυστυχώς. Ο συνεργάτης του όμως -που κάνει κυρίως εξωσωματικές- είναι πολύ καλός άνθρωπος, καλός επιστήμονας, το όνομά του είναι Μουστακαρίας. Ό,τι άλλο χρειαστείς εγώ είμαι εδώ!

      Διαγραφή
  3. Γεια σου Εβίτα.Θα κάνω κι εγω αυτη την εξέταση pcr τον άλλον μήνα και ανυπομονώ.Θα την εκανα αυτο τον μήνα αλλα έπεσε στο τριήμερο της Καθαρα Δευτέρα και έλειπα εκτός.Εχω μια απορία. Οταν σου βρήκαν το μικρόβιο σου έδωσαν αντιβίωση;Σκέφτομαι ότι αν εχω κάποιο μικρόβιο η χλαμύδια εχω πάρει αντιβίωση επειδή ειχα ουρεοπλασμα δεν θα έφευγε και το οποιοδήποτε μικρόβιο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εύχομαι καλά αποτελέσματα! Θα πάρεις αντιβίωση ναι. Δεν είναι ίδια αντιβίωση για όλα τα μικρόβια.

      Διαγραφή

Τι σκέφτεστε...