Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Μητρότητα με άλλο βλέμμα- η αγαπημένη Kelle Hampton



Κατά τον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης μου -μετά από πολλή σκέψη- αποφάσισα να μην προχωρήσω σε αμνιοπαρακέντηση, μια και δεν σκόπευσα ούτως ή άλλως να διακόψω την κύηση. Όταν, λοιπόν, «περιδιάβαινα» στον κόσμο του διαδικτύου τα δάκτυλά μου- ασυναίσθητα- πάτησαν link που αφορούσαν παιδάκια που έπασχαν από χρωμοσωμικές ανωμαλίες, όπως εκείνη του συνδρόμου Down. Πέρασε μια φευγαλέα σκέψη από το νου: Βρε, λες; Κι αν είμαι κι εγώ μία από αυτές τις μανούλες; Αν είμαι αυτή η 1 στις τόσες χιλιάδες που μου έβγαλε το αποτέλεσμα της εξέτασης της αυχενικής διαφάνειας; Κι αν έχω επιλεχτεί σε αυτόν τον κόσμο να μεγαλώσω ένα παιδάκι με ειδικές ανάγκες; Δε θα πρέπει να είμαι έτοιμη; Δε θα πρέπει να ξέρω τι να περιμένω;
Ξέρω ότι ακούγεται υπερβολικό, σε κάποιους μπορεί να φανεί και απαισιόδοξο…Σε σένα θα τύχει ντε; Γιατί σε εκείνες που έτυχε το ήξεραν, το περίμεναν; Είναι μια πραγματικότητα! Η ζωή φέρνει εκπλήξεις, οι οποίες δεν είναι πάντοτε ευχάριστες… Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, ότι ένα παιδί με ειδικές ανάγκες είναι και το τέλος του κόσμου… Όλα τα παιδιά είναι άγγελοι στη γη και έχουν τα δικά τους χαρίσματα... 

πηγή: abcnews.go.com
Οι ταμπέλες είναι κάτι που πάντοτε με εκνεύριζαν στην καθημερινότητά μου…Τι πάει να πει διαφορετικός; Τι πάει να πει με ειδικές ανάγκες; Τι πάει να πει μ΄ ένα παραπάνω χρωμόσωμα; Όλοι είμαστε άνθρωποι, όλοι έχουμε ανάγκες- εντάξει οκ κάποιοι περισσότερες και κάποιοι λιγότερες… Κρατώ βαθιά μέσα στην καρδιά μου τις σκέψεις μιας φίλης, που μου είπε χαρακτηριστικά: «Ωραία, γεννάω ένα υγιές παιδί και πού ξέρω ότι, όταν περπατήσει, μπορεί να πάει να διασχίσει το δρόμο και να το χτυπήσει ένα αμάξι και να το αφήσει ανάπηρο;». Έτσι είναι… Κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει… Κάθε μέρα είναι ανεπανάληπτη και η ζωή είναι μικρή… Μας αρέσει να ξεχνάμε, γιατί είναι η φύση μας τέτοια… Μας αρέσει να βγάζουμε τον εαυτό μας έξω από τα προβλήματα, θέλουμε μια τέλεια, μια ιδανική ζωή…
Ψάχνοντας, ψάχνοντας, λοιπόν, έπεσα στο συγκεκριμένο blog, το οποίο ανήκει σε μια ταλαντούχα αμερικάνα φωτογράφο και παιδαγωγό, την Kelle Hampton, η οποία στα 32 της χρόνια απέκτησε το δεύτερό της παιδάκι, το οποίο πάσχει από το σύνδρομο Down. Αυτή τη στιγμή είναι μητέρα τριών παιδιών. Οι φωτογραφίες της σε ταξιδεύουν στην καθημερινότητα της υπέροχης οικογένειάς της…η συγκίνηση, η αγάπη, ο έρωτας, η τρυφερότητα, ο ενθουσιασμός είναι συναισθήματα που μπορεί να νιώσει κανείς παρακολουθώντας το σάιτ της…Πόσες φορές έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελά, σαν να ήμουν εκεί, μαζί της! Πόσες φορές δάκρυσα, δε θυμάμαι, διαβάζοντας την ιστορία της…
Απολαύστε την: Enjoying the small things

Αφιερωμένο στην Μαριάνθη, τη φιλενάδα μου από το Κατάκολο Ηλείας, που αυτό το ένα παραπάνω χρωμόσωμα την κάνει τόσο ξεχωριστή και τόσο γλυκιά…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τι σκέφτεστε...