Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Στην αγκαλιά λέμε ναι!



Είμαι σίγουρη ότι αυτό το ερώτημα βασανίζει όλες τις μανούλες και τις υποψήφιες μανούλες και πατερούληδες, βέβαια… Είναι κάτι που απασχολεί κι εμένα, ειδικά όσο μεγαλώνει η μικρούλα μου. Είναι ένα μωράκι το οποίο την αναζητά την αγκαλιά και μάλιστα, μερικές φορές, όταν την αφήνω στο καρότσι ή στο ριλάξ, για να κάνω καμιά δουλειά, αρχίζει να κλαίει γοερά ή γκρινιάζει… Αμέσως, λοιπόν, διαπερνά το νου μου η σκέψη: «Να την πάρω αγκαλιά; Μήπως την κακομάθω; Τι να κάνω; Ποιο είναι το σωστό;».

Οι έρευνες λένε ότι το μωρό αισθάνεται ασφάλεια στην αγκαλιά του γονέα του, γι΄ αυτό και την αναζητά. Τι κάνουμε, λοιπόν, σε περίπτωση που έχουν ικανοποιηθεί όλες οι ανάγκες του μωρού και εκείνο συνεχίζει να κλαίει;
«Σύμφωνα με τον D. W. Winnicott, διάσημο παιδίατρο και παιδοψυχίατρο του 20ου αιώνα, αυτό που λέμε μωρό δεν υπάρχει. Από την στιγμή της γέννας κι έπειτα, το μωρό δε μπορεί να διαχωριστεί από τη μητέρα του, από το άμεσο περιβάλλον του. Αρχικά το άτομο δεν είναι μία, ανεξάρτητη μονάδα. Υπάρχει μόνο η δυάδα μητέρας – βρέφους, μία, ενιαία μονάδα. Η προσωπικότητα του μωρού δεν ξεκινάει ως ολόκληρη, αυτονομημένη. Κατά τους πρώτους έξι μήνες της ζωής το μωρό δεν έχει επίγνωση της ατομικότητάς του, του εαυτού του, με όριο σαφές από το περιβάλλον του.
Το χεράκι του, το στήθος της μαμάς, η αγκαλιά της μαμάς, αποτελούν κομμάτια ενός ενιαίου κόσμου, που μόνο μετά τους έξι μήνες αρχίζει να διαχωρίζεται σε “εσωτερικός” και “εξωτερικός”. Μόνο στο μεταγενέστερο αυτό στάδιο, το μωρό μας δείχνει μέσα από το παιχνίδι του ότι μπορεί να κατανοήσει πως έχει πράγματα «μέσα» του και πράγματα, πρόσωπα που έρχονται από “έξω”. Κατά τους πρώτους έξι μήνες, λοιπόν, της ζωής, η πρώιμη συναισθηματική ανάπτυξη του μωρού, πριν αυτό συνειδητοποιήσει τον εαυτό του (άρα και τους άλλους) ως ολόκληρο άτομο (άρα και τους άλλους ως ολόκληρα άτομα), είναι ζωτικά σημαντική: προβλήματα εδώ ανοίγουν το δρόμο για την ψυχοπαθολογία των ψυχώσεων αργότερα. Η ψυχώσεις έχουν την αρχή τους σε διαταραχή στην συναισθηματική ανάπτυξη που προκύπτει, πριν το παιδί έχει ξεκάθαρα αποκτήσει την αίσθηση ενός ολόκληρου ατόμου, ικανού για ολοκληρωμένες σχέσεις με άλλα ολόκληρα άτομα». (πηγή: www.ygeiaonline.gr)
Όταν το μωράκι μας, λοιπόν, κλαίει, ενώ έχουν ικανοποιηθούν όλες του οι ανάγκες, το παίρνουμε αγκαλιά, το παρηγορούμε, του λέμε πόσο το αγαπάμε και το νανουρίζουμε, μέχρι να κοιμηθεί. Μην την φοβάστε την αγκαλιά!!! Θα έχετε ακούσει άλλωστε ότι η αγκαλιά Αυστραλής μητέρας επανέφερε στη ζωή το μόλις 900 γραμμαρίων μωράκι της που είχαν διαπιστώσει οι γιατροί ότι ήταν νεκρό.
Τα μωράκια έχουν ανάγκη να τα αγγίξουμε. Μην ξεχνάτε ότι η αγκαλιά είναι το πρώτο προστατευόμενο περιβάλλον που γνωρίζει το μωρό μετά τη μήτρα της μάνας του. Όταν κλαίει, λοιπόν, το μωράκι σας, πάρτε το αγκαλιά να το καθησυχάσετε και ταυτόχρονα προσπαθήστε να ερμηνεύσετε και το λόγο του κλάματός του, δηλαδή: Πεινάει; Νυστάζει; Έχει κολικούς; Είναι άρρωστο; Πονάει; Έχει λερώσει την πάνα του; Ζεσταίνεται; Κρυώνει;
Άλλωστε, δεν μπορούν να σας μιλήσουν τα κακομοιρούλια… να σας πουν πώς αισθάνονται… Μπορούν όμως να κλάψουν, για να δείξουν τη δυσφορία τους. Μόνο η αγκαλίτσα σας τα βοηθά να επικοινωνήσουν μαζί σας, να αντλήσουν τρυφερότητα και αγάπη και να αισθανθούν ευχαριστημένα και ασφαλή.
Ειδικά τον 1ο χρόνο της ζωής του καλό θα ήταν να ανταποκρίνεστε σε κάθε του κάλεσμα, γιατί σε αυτή τη φάση το μωρό μαθαίνει να εκφράζει τον εαυτό του και τις ανάγκες του προς του ανθρώπους.
Έρευνες έχουν δείξει ότι η αγκαλιά και η σωματική επαφή με τους γονείς επηρεάζει θετικά την ανάπτυξη του εγκεφάλου, ωθεί τη φυσική ανάπτυξη, μακροπρόθεσμα ενισχύει την αυτοπεποίθηση του παιδιού και την αίσθηση ευεξίας και το βοηθά να αναπτύξει καλύτερες σχέσεις με τους γύρω του.

πηγή: www.goodtoknow.co.uk

Να έχετε υπόψη σας ότι το μωράκι σας κάθε φορά που έρχεται αντιμέτωπο με νέες καταστάσεις και προκλήσεις ή όταν κάτι πάει στραβά, για παράδειγμα χτυπήσει, θα αναζητά την αγκαλιά σας, γιατί θέλει να νιώσει ασφάλεια.  Να του προσφέρετε την αγκαλιά σας, λοιπόν. Μην του την αποστερείτε, γιατί δεν το βοηθάτε με την ανεξαρτητοποίηση. Αντιθέτως, όταν ανταποκρίνεστε, του ενισχύετε την αυτοπεποίθησή του.
Πρέπει να λάβετε σοβαρά υπόψη σας ότι μερικά μωρά έχουν από τη φύση τους έντονο ταμπεραμέντο, δηλαδή κλαίνε πολύ, αντιδρούν με κλάματα στην παραμικρή ενόχληση και δυσφορία. Αποζητούν την αγκαλιά περισσότερη ώρα ή χρειάζονται αγκαλιά, για να αποκοιμηθούν και αγκαλιά, αμέσως μόλις ξυπνήσουν ή στρεσάρονται πιο εύκολα και γι΄ αυτό χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να ηρεμήσουν απ’ ό,τι τα άλλα μωρά. Μη ρίχνετε το φταίξιμο στον εαυτό σας. Δε φταίει ούτε η μαμά ούτε ο μπαμπάς γι΄ αυτή τη συμπεριφορά.
Να αποφεύγετε να το αφήνετε μόνο του, όταν κλαίει, γιατί έτσι μπορεί να αναστατωθεί ακόμα περισσότερο και να νιώσει μεγάλη ανασφάλεια. Αν νιώσετε ότι εκείνη την στιγμή είστε εκνευρισμένη και δεν μπορείτε να το διαχειριστείτε, μην αντιδράσετε με νεύρα και φωνές. Ζητήστε από κάποιον άλλο, π.χ. τον πατέρα, παππού, γιαγιά, να το διαχειριστούν με ηρεμία.
Δεν είστε μόνες, λοιπόν.
Όταν το καχυποπτούλι μας αναζητούσε την αγκαλιά μας, ήθελε το νανούρισμά του, το παιχνίδι του, την τρυφερότητα, την επαφή, την αγάπη, την στοργή… Και, ναι, ήμουν κουρασμένη τις περισσότερες φορές, γιατί είχα μόλις γυρίσει από τη δουλειά, γιατί σκούπιζα, γιατί σφουγγάριζα, γιατί σιδέρωνα, γιατί είχα κοιμηθεί ελάχιστες ώρες… Όταν, όμως, έβλεπα αυτά τα ματάκια βουρκωμένα να με αναζητούν, ήταν σαν να έπινα ένα μαγικό φίλτρο και τα πόδια μου δυνάμωναν και με λαχτάρα την έπαιρνα στην αγκαλιά μου να την παρηγορήσω. Μην την φοβάστε την αγκαλιά! Δεν κακομαθαίνουν τα παιδιά από την αγκαλιά!Την έχουν ανάγκη την αγκαλιά, «τρέφονται» από την αγκαλιά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τι σκέφτεστε...