Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Γιατί κλαίει το μωρό μου;



Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο νου γράφοντας το συγκεκριμένο κείμενο είναι ότι, αν φέρω στον κόσμο δεύτερο παιδί, θα είναι πιο τυχερό από το πρώτο, μόνο και μόνο επειδή θα γνωρίζω τα πάντα και θα είμαι «ετοιμοπόλεμη»... Το καχυποπτούλι μου το λατρεύω, αλλά για να πω την αλήθεια πειραματίστηκα λίγο πάνω της, μέχρι να ανακαλύψω και να καταλάβω τον κόσμο της και τα θέλω της... Τώρα πια την διαβάζω σαν ανοικτό βιβλίο!
Πολλές φορές αναρωτιέμαι μα γιατί να μην τα γνώριζα νωρίτερα, γιατί να μην υπάρχει ένα site, ένα blog, που να έχει μαζεμένες όλες τις απορίες μου- αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που εμπλουτίζω σταδιακά αυτό το blog, γιατί δε θέλω να βρεθούν άλλες υποψήφιες μανούλες ή μανούλες στη θέση μου... Η αλήθεια είναι ότι τα φόρουμ είναι πολύ βοηθητικά, αλλά και πάλι έχουν δυο μειονεκτήματα: το πρώτο είναι ότι οι πληροφορίες που θα βρεις σ ‘ αυτά δεν είναι τις περισσότερες φορές αξιόπιστες ή βασισμένες σε επιστημονικά δεδομένα και δεύτερον, δεν υπάρχουν πουθενά συγκεντρωμένα όλα μαζί και πρέπει να ψάχνει κανείς αρκετά μέχρι να βρει όλες τις πληροφορίες που θέλει...

πηγή: www.telegraph.co.uk

Όταν κλείνω τα μάτια μου, η πρώτη αγωνία που μου έρχεται στο νου είναι τα πρώτα κλαματάκια της μικρούλας μας, όταν επιστρέψαμε από το μαιευτήριο. Μα γιατί κλαίει το μωρό; Εγώ είχα το φόβο ότι πεινούσε, ότι δε χόρταινε γάλα- μα το  σύνδρομο της κατοχής έχω;- με αποτέλεσμα να την ταΐζω συχνότερα απ’ ό,τι έπρεπε και να της δημιουργώ κοιλιακούς πόνους, ενώ στην πραγματικότητα δεν είχε την προδιάθεση να παρουσιάσει κολικούς. Όσο περνούσαν οι μέρες αναρωτιόμουν τι δεν έκανα καλά κι αυτό το πλασματάκι ώρες- ώρες έκλαιγε και δεν ήξερα πώς να το βοηθήσω... 
Άρχισα, λοιπόν, να διαβάζω επιστημονικά βιβλία σχετικά με το μεγάλωμα μωρού, τα χαρακτηριστικά του και την ανάπτυξή του και ταυτόχρονα άφηνα το μητρικό μου ένστικτο να με κατευθύνει. Παρατήρησα, λοιπόν, ότι το κλάμα της δεν είχε την ίδια ένταση ούτε τον ίδιο τόνο ούτε τον ίδιο ήχο κάθε φορά... Παρατηρούσα το πρόσωπό της, τα μάτια της, τα χέρια της, τα πόδια της, την κίνησή της... Όταν το καχυποπτούλι κάνει μια μονότονη γκρινίτσα είναι κλάμα νύστας, ενώ όταν θέλει να φάει είναι πιο έντονο κι μοιάζει σαν έναν άνθρωπο που υποδύεται ότι θα πεθάνει.
Το θέμα, θα μου πείτε, είναι, κυρία Εβίτα, τι κάνουμε σ’ όλες τις παραπάνω  περιπτώσεις; Σίγουρα το κάθε μωράκι είναι διαφορετικό, έχει τις δικές του ανάγκες και απαιτήσεις, αλλά λίγο πολύ μοιάζουν μεταξύ τους. Δοκιμάζοντας τα παρακάτω «κόλπα» μπορεί να καταφέρετε να ησυχάσετε το μωράκι σας και να το καταλάβετε καλύτερα:
Κλαίει το μωρό;
1.   Ελέγξτε πότε το ταΐσατε για τελευταία φορά. Αν δεν μπορείτε να θυμηθείτε, κρατήστε ημερολόγιο. Επίσης μετρήστε την ποσότητα (ml) που ήπιε σε κάθε γεύμα ή μετρήστε τα λεπτά που θήλασε. Θα διαπιστώστε ότι δεν είναι ίδια η κάθε φορά, αλλά δε διαφέρει και πολύ.
2.   Αν, λοιπόν, δεν είναι η ώρα του φαγητού, θυμηθείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που κοιμήθηκε. Το μωρό έχει ανάγκη από ύπνο κατά τη διάρκεια της ημέρας περίπου κάθε 2-4 ώρες!!! Πολλές φορές δεν μπορεί να κοιμηθεί μόνο του στο καρότσι ή στο ριλάξ κι αναζητά την αγκαλιά σας. Μην του την στερείτε. Πάρτε το αγκαλιά με τρυφερότητα, τραγουδήστε του (δεν πειράζει αν δεν έχετε ταλέντο στο τραγούδι), πείτε του γλυκά λογάκια, κοιτάξτε το με αγάπη μέσα στα μάτια και με ρυθμικό βηματισμό νανουρίστε το. Η πιπίλα μπορεί να είναι βοηθητική κατά τη διάρκεια του νανουρίσματος. Βρείτε, όμως, την πιπίλα που το βολεύει. Εμείς αλλάξαμε πολλές πιπίλες, μέχρι να ανακαλύψω ότι στο στόμα και στο γούστο της ταίριαζε η πιπίλα NUK.  Μην ανησυχείτε δε θα το κακομάθετε!!! Εμείς περάσαμε τη φάση που το καχυποπτούλι ήθελε αγκαλιές και νανούρισμα και τώρα πλέον έχει επιλέξει να μη θέλει αγκαλιές, αλλά να κοιμάται με λίγο νανούρισμα στο καροτσάκι του ή στην κουνίτσα του... 
Προσέξτε: μην αφήνετε το μωρό σας κατά τη διάρκεια της ημέρας στην κούνια. Του δίνετε λάθος μήνυμα. Η κούνια δεν είναι τόπος παιχνιδιού, είναι η ώρα του ύπνου. Βάλτε το στην κούνια μόνο αν έχει κοιμηθεί!!! Το καχυποπτούλι κατά τη διάρκεια της μέρας κοιμάται μόνο στο καρότσι και μόνο στον τελευταίο βραδινό ύπνο κοιμάται στην κούνια του.
Βοηθητικός στο νανούρισμα είναι και ο απορροφητήρας, καθώς καλύπτει τους εξωτερικούς ήχους και δημιουργεί γαλήνη στο μωρό.
Για το βραδινό ύπνο: Το κάθε μωρό δεν κοιμάται στους ίδιους ρυθμούς. Αν το μωρό δε θέλει να κοιμηθεί νωρίς μην το πιέζετε. Το καχυποπτούλι δε θυμάμαι μέχρι τώρα να έχει κοιμηθεί νωρίτερα από τις 11:30 το βράδυ για τελειωτικό ύπνο... Αυτό που έχω βρει ιδιαιτέρως βοηθητικό τον τελευταίο μήνα και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας είναι το εξής: Τηρώ ένα σταθερό πρόγραμμα κάθε νύχτα!!! Την κάνω ένα ζεστό μπανάκι, το οποίο την χαλαρώνει απίστευτα και το χαίρεται πολύ, στη συνέχεια της κάνω μασαζάκι με τις κρεμούλες της και της δίνω το γεύμα της. Όταν ρευτεί (ή αν δεν έχει ρευτεί, μόλις περάσει ένα τέταρτο περίπου) την ξαπλώνω στο κρεβατάκι της. Της μιλώ! Ναι, της μιλώ! Τα μωράκια καταλαβαίνουν τα πάντα, ειδικά από τον τόνο της φωνής! Και της λέω: Αγάπη μου, είναι ώρα για ύπνο τώρα. Η μανούλα σ’ αγαπάει πολύ! (της δίνω φιλάκι και την χαϊδεύω στο κεφαλάκι), την σκεπάζω, της κλείνω το φως και της αφήνω το φως του διαδρόμου ανοικτό κι έτσι δε φοβάται! Την παρακολουθώ να παίζει με τα κρεμαστά παιχνιδάκια της, να μυρίζει τα σεντονάκια της, γιατί μυρίζουν μανούλα! Μπορεί να συμβούν τα εξής δυο σενάρια: 1. Να κοιμηθεί μετά από λίγα λεπτά ευτυχισμένη ή 2. Να γκρινιάξει ελαφρώς. Τότε την θηλάζω πάλι ή της δίνω λίγο γαλατάκι για νανούρισμα (δε χρειάζονται παραπάνω από 30-60 ml), την ρεύω ξανά και στη συνέχεια πάλι την βάζω στο κρεβατάκι και κοιμάται.
Ένα κολπάκι: όταν χαϊδεύετε τρυφερά το σημείο ανάμεσα στα φρύδια τα πιάνει νύστα! Ναι!
3.   Αν το μωράκι, τώρα, ούτε πεινάει ούτε νυστάζει, τότε το επόμενο σενάριο είναι να βαριέται! Ναι, να βαριέται! Και τα μωράκια βαριούνται! Αν γκρινιάζουν, αλλάξτε τους θέση, μία στο ριλάξ, μία στο καρότσι (όχι, είπαμε, στην κούνια), μία ξαπλωμένα- με την επίβλεψή σας πάντα- στο κρεβάτι σας πάνω σ΄ ένα μαξιλαράκι, για να αποφύγετε τις γουλιές και αλλάξτε τους και δωμάτια!!! Τους αρέσει να κουτσομπολεύουν απίστευτα! Η δικιά μου είναι η πρώτη κουτσομπόλα του σπιτιού! Θέλει να απλώνουμε μαζί τα ρούχα, να βάζουμε πλυντήριο, να αποστειρώνουμε τα μπουκάλια, να σιδερώνουμε κ.τ.λ. Αγοράστε τους παιχνιδάκια κατάλληλα για την ηλικία τους και δώστε τους να ασχοληθούν! Βάλτε τους να ακούσει μουσική! Μιλήστε τους με αγάπη και γλυκιά φωνούλα!
4.   Ούτε πεινάει, ούτε νυστάζει, ούτε βαριέται; Τότε έχουμε δυο νέα σενάρια: ή έχει πονάκια- κολικούς ή είναι άρρωστο. Αν έχει πονάκια, ανακουφίστε το με βολτούλες. Το ρυθμικό βήμα σας ανακουφίζει από τους κολικούς, γιατί προωθεί τα αέρια με την πίεση του εντέρου. Το ίδιο κάνει και το ήπιο μασαζάκι στην κοιλίτσα του με ειδικό λαδάκι! Ένα μπανάκι επίσης μπορεί να βοηθήσει. Μερικά παιδάκια τα βοηθάει και το ηλεκτρικό ριλάξ. Μπορείτε να το ξαπλώσετε μπρούμυτα σ' ένα μαξιλαράκι και να το χαϊδεύετε μαλακά στην πλατούλα, για να προωθήσετε τα αέρια. Επίσης μπορείτε να πιάσετε το μωράκι σας οριζόντια προς το σώμα σας περνώντας τα χέρια σας δεξιά και αριστερά από τον ποπό του και το κεφάλι του μέχρι να ενωθούν στο ύψος της κοιλιάς τα χέρια σας. Με ήπιες κινήσεις ασκείστε πιέσεις στην κοιλίτσα, για να φύγουν τα αέρια! Η πιπίλα μπορεί επίσης να φανεί βοηθητική στα πονάκια! Αν δεν πιάνει τίποτα από τα παραπάνω να το πάτε μια βολτίτσα με το αμάξι! Τα μωρά λατρεύουν τις βόλτες με το αμάξι.
Προσοχή, όμως, αν το κλάμα είναι γοερό και κρατά πολλές ώρες εξετάστε μήπως δεν οφείλεται σε κολικούς, αλλά σε κάποια άλλη σοβαρότερη ενόχληση, όπως για παράδειγμα κάποια ίωση ή ουρολοίμωξη!
Επίσης ελέγξτε μήπως τα μωράκια σας χρειάζονται αλλαγή πάνας, αν ζεσταίνονται ή κρυώνουν ή αν τους σφίγγει κάποιο ρουχαλάκι!
Τέλος, να ξέρετε ότι δεν είναι καλό να αφήνετε το μωρό να κλαίει γοερά, μέχρι να σταματήσει από την κούραση και ν' αποκοιμηθεί... Οι ψυχολόγοι λένε ότι έτσι θα δημιουργήσουμε έναν άνθρωπο χωρίς αυτοπεποίθηση και ανασφαλή... Δείξτε του ότι είστε κοντά του κάθε στιγμή, παρηγορήστε το... Μη φοβάστε... Δε θα κακομάθει... 
Ξέρω και σας καταλαβαίνω απολύτως ότι νιώθετε πολλή αγωνία για το μωρό σας. Κάθε φορά που κλαίει σκέφτεστε «αχ και να μπορούσε να μου μιλήσει, να μου πει τι θέλει, τι το ενοχλεί, τι το πονάει». Τα μωράκια μας, όμως, ακόμη δε μιλούν και ο μόνος τρόπος επικοινωνίας τους είναι τα γλυκά τους τα ματάκια που μας κοιτάζουν απαρηγόρητα ζητώντας μας βοήθεια και οι κινήσεις του σώματός τους που δείχνουν τη δυσφορία. Παρατηρήστε τα μωράκια σας, ανακαλύψτε τα, διαβάστε τα, εμπιστευτείτε το ένστικτό σας, θα σας οδηγήσει στο σωστό δρόμο!!!
Καλή δύναμη και πολλές αγκαλιές!!!
Υ.Γ. Αν έχετε την οικονομική άνεση, υπάρχει στην αγορά ο λεγόμενος ανιχνευτής κλάματος μωρού!!! Κοστίζει περίπου 250 ευρώ και αναλόγως τον τρόπο με τον οποίο κλαίει ένα μωρό σας ανάβει η "φατσούλα" στο μηχάνημα που δείχνει την αιτία του κλάματος, για παράδειγμα πείνα, νύστα, πόνος, δυσφορία, όταν βαριέται κ.τ.λ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τι σκέφτεστε...