Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Προσκόλληση και παιδί



Η προσκόλληση είναι ένα θέμα που απασχολεί όλους τους γονείς και κυρίως τις μητέρες. Η προσκόλληση επηρεάζεται από την ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού. Το κάθε μωρό έχει το δικό του βαθμό ευσυγκινησίας και ενεργητικότητας. Άλλα μωρά είναι γεμάτα ενέργεια, άλλα παθητικά, άλλα εκνευρίζονται και κλαίνε με το παραμικρό, ενώ άλλα είναι ήρεμα. Άλλα αναζητούν το χάδι και την αγκαλιά, ενώ άλλα είναι αδιάφορα...
Αναλόγως, λοιπόν, με τα χαρακτηριστικά που έχει το κάθε παιδί μπορούμε να τα χωρίσουμε σε τρεις κατηγορίες: 1. τα εύκολα παιδιά, 2. τα δύσκολα παιδιά, 3. τα βραδυψυχικά (παθητικά) παιδιά. Οι διαφορετικοί αυτοί τύποι παιδιών απαιτούν και διαφορετικούς τρόπους μεταχείρισής τους.
Το παιδί δεν αναπτύσσει προσκόλληση αναγκαστικά με το πρόσωπο που βρίσκεται μαζί του τον περισσότερο χρόνο και που το περιποιείται, αλλά προς το άτομο που προσφέρει στο παιδί κοινωνικά ερεθίσματα και διαπροσωπικές εμπειρίες. Αυτό σημαίνει ότι το παιδί της εργαζόμενης μητέρας δεν έχει μεγαλύτερο κίνδυνο να διαταραχθεί η ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι η ποσότητα του χρόνου που θα μείνει μια μητέρα με το παιδί της, αλλά τα κοινωνικά ερεθίσματα που θα του προσφέρει τις ώρες που θα είναι μαζί του.
Είναι πολύ σημαντικό να είστε σε ετοιμότητα και να ανταποκρίνεστε άμεσα και πρόθυμα στις ανάγκες και αντιδράσεις του παιδιού σας. 
Πότε έχουμε ασφαλή προσκόλληση; Όταν η μητέρα ανταποκρίνεται πρόθυμα και άμεσα να ικανοποιήσει την ανάγκη του παιδιού της.
Πότε έχουμε ανασφαλή προσκόλληση; Όταν η μητέρα δε δείχνει προθυμία να ικανοποιήσει τις ανάγκες του παιδιού της. Τότε το παιδί νιώθει ανασφάλεια και αβεβαιότητα, κλαίει συχνά είτε το κρατάει στην αγκαλιά η μητέρα είτε όχι, είναι συνεχώς κοντά στη μητέρα και απαιτεί με φορτικό τρόπο να ασχολείται η μητέρα όλο μαζί του.
Σε αυτό το σημείο υπάρχει κι ένας μεγάλος μύθος: Όταν το μωρό κλαίει και η μητέρα ανταποκριθεί άμεσα και αυθόρμητα, το παιδί δεν κακομαθαίνει. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι, όταν η μητέρα ανταποκρίνεται άμεσα να ικανοποιήσει την ανάγκη του μωρού της, τότε στο μέλλον το μωρό έκλαιγε λιγότερο και ήταν πιο ήρεμο. Τα παιδιά που τα άφηναν οι μητέρες τους να κλαίνε, γιατί φοβούνταν μην τα κακομάθουν, ενίσχυσαν αρνητικά το κλάμα κι έτσι αργότερα τα μωρά έκλαιγαν περισσότερο και ήταν ανήσυχα. 
Το παιδί λειτουργεί σε δυο ρυθμούς: στην ένταση της προσοχής και στη χαλάρωση της προσοχής. 
Είναι σημαντικό η μητέρα να ασκεί επιδράσεις στο παιδί της, όταν εκείνο βρίσκεται σε φάση έντασης της προσοχής. Για παράδειγμα, το παιδί ψάχνει με τα μάτια του τη μητέρα του, την κοιτάζει στο πρόσωπο και τότε εκείνη ανταποκρίνεται με χαμόγελο και με διάλογο. Τότε εμπλουτίζεται η αλληλεπίδραση. Όταν κορυφώνεται αυτός ο διάλογος, το μωράκι χαλαρώνει. Εκείνη την στιγμή δεν πρέπει η μητέρα να συνεχίζει να ερεθίζει το παιδί της, γιατί θα του δημιουργήσει δυσφορία και αποστροφή. 

πηγή: www.bellybootcamp.ca

Η άμεση ανταπόκριση, λοιπόν, της μητέρας είναι το σπουδαιότερο σημείο που πρέπει να γίνει κατανοητό στις μανούλες. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι η ανταπόκριση αυτή πρέπει να είναι υπερβολικά μεγάλη, γιατί η προσκόλληση του παιδιού στο πρόσωπο της μητέρας δυσχεραίνει την προσπάθεια του παιδιού να ανεξαρτητοποιηθεί από τη μητέρα!!! Το μέτρο, λοιπόν, είναι το σπουδαιότερο!!! Πρέπει να υπάρχει επαρκής ανταπόκριση, αλλά όχι υπερβολική!!!
Το άγχος προς τα ξένα πρόσωπα παρουσιάζεται περίπου τον 7ο μήνα, γιατί σε αυτό το μήνα έχει σχηματιστεί η προσκόλληση του μωρού προς τη μητέρα του. Αν παρατηρήσετε, λοιπόν, το παιδάκι σας να φοβάται ξαφνικά τα ξένα πρόσωπα, ενώ πριν γελούσε και χαιρόταν με οποιοδήποτε πρόσωπο το πλησίαζε και έπαιζε μαζί του, μην ανησυχήσετε!!! Είναι απολύτως φυσιολογικό!!! Το νευρικό του σύστημα έχει πλέον ωριμάσει κι έτσι έχει πλέον διαμορφώσει μια σαφή εικόνα για το πρόσωπο της μητέρας του. Μάλιστα, όταν παρουσιάζει αυτές τις φοβίες να αισθανθείτε ανακούφιση, καθώς είναι δείγμα ότι αναπτύσσεται ομαλά ο γνωστικός του τομέας. 
Το άγχος αποχωρισμού εμφανίζεται κατά τον 10ο μήνα. Αυτό συμβαίνει, όταν το μωράκι αποχωριστεί τη μανούλα του στην οποία έχει προσκολληθεί. Πότε την αποχωρίζεται; Όχι μόνο όταν θα πάει στη δουλειά της, αλλά ακόμα κι όταν πάει στο διπλανό δωμάτιο. Το άγχος αυτό θα κορυφωθεί μεταξύ 13ου-18ου μήνα. Από εκεί και πέρα μειώνεται και σιγά- σιγά θα εξαφανιστεί. 
Τι πρέπει να κάνετε; Πρέπει να μιλάτε στο παιδί σας και να εξηγείτε ότι πρέπει να φύγετε, αλλά θα γυρίσετε πάλι πίσω κι ότι η απουσία σας θα είναι κάτι προσωρινό. Μη φεύγετε κρυφά!
Αν πάλι χρειαστεί να φύγετε από το σπίτι για κάποιες μέρες, φροντίστε να μείνει σε σπίτι οικείο και να έχει μαζί του όσο το δυνατόν περισσότερα προσωπικά του αντικείμενα!
Η μικρή μου είναι 5 μηνών... Πράγματι, χαμογελά σε όποιον της κάνει παιχνίδια και της μιλήσει. Δε φοβάται ακόμα τους ξένους ούτε δείχνει να υποφέρει, όταν εγώ φεύγω για τη δουλειά... Δε σας κρύβω ότι το άγχος μου είναι μεγάλο για το πώς θα αντιδράσει στην απουσία μου, όταν θα μπει στον 10ο μήνα. Το σίγουρο είναι ότι ποτέ δε θα φύγω κρυφά από το σπίτι. Θα την αγκαλιάζω, θα της δίνω φιλάκια, θα την χαϊδεύω, θα της λέω ότι η μανούλα σύντομα θα είναι κοντά της και θα την αποχαιρετώ!
Όταν με κοιτούν τα ματάκια της, πραγματικά, βλέπω ότι δε κοιτάζει άλλον άνθρωπο με τέτοιο τρόπο. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι δε θέλω κάποια στιγμή να την δω να ανεξαρτητοποιείται από μένα! Αυτό το σημείο πρέπει να το προσέξουν οι μανούλες! Θέλετε οι ορμόνες μας, θέλετε το γεγονός ότι είχαμε αυτά τα παιδιά στην κοιλιά μας 9 μήνες και τα τρέφαμε με το αίμα μας, παρατηρώ ότι πολλές γυναίκες δυσκολεύονται περισσότερο οι ίδιες να "κόψουν τον ομφάλιο λώρο". Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί μία έντονα προσκολλημένη συμπεριφορά από μέρους της μητέρας μπορεί να ικανοποιήσει προσωρινά κάποια συναισθήματά της, αλλά ταυτόχρονα βλάπτει τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού της... Είναι σημαντικό να βάζουμε όρια στον εγωισμό μας! Πόσες φορές έχω ακούσει τη φράση "μα, το έχω ανάγκη"!!! Εγώ να δείτε πόση ανάγκη το έχω! Σφίγγω, όμως, την καρδιά μου και σκέφτομαι πάνω απ' όλα την ψυχική υγεία του παιδιού μου!
Να είστε κοντά στα παιδιά σας και ταυτόχρονα μακριά! Αυτή είναι η χρυσή τομή!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τι σκέφτεστε...