Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Θυμάμαι εκείνα τα Χριστούγεννα...

Χρόνια κοιτούσα μέσα μου και προσπαθούσα να ανακαλύψω γιατί κάθε φορά που πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, ένιωθα μελαγχολία. Προσπαθούσα με κόπο να ανακαλέσω αναμνήσεις από τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων, διότι διαισθανόμουν ότι εκεί θα βρω την απάντηση. Και εκεί την βρήκα πράγματι...
Θυμάμαι, τότε ζούσαμε με τους γονείς μου στο Πέραμα Πειραιά, αγέννητη η αδελφή μου ακόμη. Η μητέρα μου είχε στολίσει το πράσινο γυαλιστερό μετρίου ύψους δέντρο μας, το οποίο λαμποκοπούσε με τα λαμπιόνια του και τα στολίδια του. Μια όμορφη φάτνη δέσποζε στα πόδια του. Χριστός γεννάται! Ο Χριστός έβαλε ένδυμα ταπεινώσεως και με αυτό τον τρόπο επέλεξε να συναναστραφεί την ανθρωπότητα.
Ήταν εκείνες οι μέρες που ήμουν δεν ήμουν 6 ετών -κι όμως οι αναμνήσεις μου τόσο ζωηρές, τα συναισθήματά μου τόσο νωπά- μέρες γιορτινές, το μικρό μου σωματάκι είχε βουλιάξει στον καναπέ του σαλονιού και παρακολουθούσα αγαπημένα παιδικά, το Μικρό Πρίγκιπα, τον Πινόκιο, τον Mighty Mouse και τα συναφή. Όλα ήταν καλά, ήμουν ήρεμη, χαρούμενη, είχα τους γονείς μου ή μήπως δεν ήταν. Ήξερα ότι κάτι συνέβαινε. Τι ήταν αυτό που συνέβαινε όμως; Δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Δεν είχε λογική...
Χτυπάει η πόρτα, η μητέρα μου τρέχει ταραγμένη να την ανοίξει. Δεν μπαίνει κανείς ακόμα μέσα. Ακούω λυγμούς, λυγμούς όμως που προσπαθούσαν να πνιγούν, μάλλον για να μην καταλάβω... Καταλάβαινα όμως... Καταλάβαινα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ακόμα και αν δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω επιστημονικούς όρους. Ήταν η θεία μου, ξαδέλφη του πατέρα μου, με πρησμένα μάτια από το κλάμα και την ταλαιπωρία, μας έφερε την ξαδέλφη μου, τη μεγάλη της κόρη, γιατί εκείνη έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο. Στην άλλη μου ξαδέλφη, τη μικρή, το Μαράκι... Το αγαπημένο μου Μαράκι που παίζαμε ατέλειωτα παιχνίδια, που με πρόσεχε σαν να ήμουν αδελφή της. Η μητέρα μου με την θεία μου αγκαλιάστηκαν σφιχτά και ειπώθηκαν λόγια παρηγοριάς. Η ξαδέλφη μου μπήκε αμίλητη στο σαλόνι, κάθισε δίπλα μου, κοίταξε στην τηλεόραση μπας και έβρισκε λίγη από την χαμένη της παιδικότητα. Δεν είπαμε τίποτα.
Είχα καταλάβει... Είχα καταλάβει ότι μία από τις αγαπημένες μου ξαδέλφες νοσούσε, νοσούσε βαριά. Δεν ήξερα αν θα γίνει καλά. Άκουσα ότι νοσηλευόταν σε γνωστό νοσοκομείο, ότι πάλευαν να την κρατήσουν στη ζωή. Τότε οι ελπίδες ήταν πολύ λίγες. Τότε δεν υπήρχαν οι κατάλληλες θεραπείες, για να αντιμετωπίσουν την ασθένεια αυτή που ο άνθρωπος προκάλεσε με την ακόρεστη πείνα του να κατασπαράξει, να εξαντλήσει και να μεταλλάξει το φυσικό και ζωικό πλούτο του παραδείσου του. Και ήταν ένα από τα θύματα, ένα από τα θύματα που δεν τα κατάφερε. Άγριο το τέρας της λευχαιμίας, ειδικά σ' ένα παιδικό σωματάκι.
Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται, αν ζούσε τώρα; Πράγματι, αν ζούσε τώρα, σίγουρα θα τα κατάφερνε. Τώρα, τα καταφέρνουν 8-9 στα 10 παιδιά. Θα ήταν 38. Ίσως να είχε οικογένεια, ίσως να έπαιζαν τα παιδιά μας. Ίσως να μην μ' έπιανε η μελαγχολία των Χριστουγέννων. Μαρία, 32 χρόνια μετά σε θυμάμαι ακόμα. Προσεύχομαι άγγελοι όπως εσύ να μεσολαβούν στο Θεό και να του ζητούν να φωτίσει τους επιστήμονές μας να ανακαλύψουν νέες μεθόδους θεραπείας, λιγότερο επώδυνες και περισσότερο αποτελεσματικές, για να μη φεύγει κανένα παιδάκι και κανένας άνθρωπος από τη ζωή τόσο άδικα...

Στα γενέθλια είχες πάντα το μεγαλύτερο και φωτεινότερο χαμόγελο...


Ρωτήστε και ενημερωθείτε για τον καρκίνο των παιδιών. Μπορείτε να βοηθήσετε και εσείς με πολλούς τρόπους.




Καλές γιορτές σε όλους και όλες και ο νέος χρόνος να σας προσφέρει υγεία, ευτυχία, αγάπη και δημιουργικότητα!

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Όχι πια τιμωρία, μόνο Αγάπη - 2

Ποια στάση μπορεί να κρατήσει το παιδί που τιμωρείται; 
Το παιδί που τιμωρείται:
1. εξεγείρεται
2. ανταποδίδει
3. φοβάται
4. κρατά παθητική αντίσταση


Πηγή: drprem.com

Θα θέλατε να κρατήσετε μια τέτοιου είδους σχέση με το παιδί σας; Μια σχέση δηλαδή επιβολής εξουσίας, ποιανού θα περάσει το δικό του, που λέμε λαϊκά. Ο τρόπος που θα συναλλαχθεί το παιδί σας στο μέλλον θα έχει τη βάση του στην προσφορά αγάπης και κατανόησης στα παιδικά του χρόνια.
Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί οι γονείς συνεχίζουν τα τιμωρούν ή ακόμα και όταν ακούν τη γνώμη κάποιου ειδικού, την αγνοούν; Υπάρχουν πολλοί λόγοι:
Αντιγραφή: Ένας από αυτούς είναι ότι μιμούνται τον τρόπο που τους συμπεριφέρθηκαν οι δικοί τους γονείς. Δεν έχουν μάθει, λοιπόν, άλλον τρόπο και ακόμα και αν συνειδητοποιήσουν ότι βίωσαν κάτι αρνητικό και δυσάρεστο, δεν θέλουν να κάνουν προσπάθειες να αποκαταστήσουν τις δικές τους πληγές πρώτα.
Ευκολία: Η επιλογή της τιμωρίας είναι βολική, οικεία, γνωστή σαν το παλιό μας μπλου τζιν.
Κουλτούρα: Η δύναμη της ανατροφής, των ιδεών, ότι "να θα δεις τώρα, θα δώσουμε ένα μάθημα στο παιδί, για να προσέχει άλλη φορά". Και εδώ, έρχονται οι έρευνες να μας πουν όχι κάτι τόσο ευχάριστο γι΄ αυτούς που τιμωρούν το παιδί τους: Η τιμωρία δεν  αναμορφώνει ανθρώπους που γίνονται καλύτεροι!
Αντιλήψεις: "Εάν δεν τις φάει, μυαλό δεν θα βάλει". "Εντάξει, δεν θα πονέσει πολύ, ίσα για να φοβηθεί και να "γίνει άνθρωπος"". Μια μεγάλη ψευδαίσθηση, βραχυπρόθεσμα, το παιδί δείχνει να υπακούει, μακροπρόθεσμα, όμως, το παιδί θα αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, όπως:  μειωμένη ικανότητα επίλυσης προβλημάτων, λιγότερη αυτοπεποίθηση, ανικανοποίητο στη ζωή. Και ναι, όσοι γονείς χρησιμοποιείτε τιμωρία δεν είστε τόσο υπεράνθρωποι όσο νομίζετε, καθώς ελέγχετε προσωρινά πράξεις αλλά όχι τη σκέψη του παιδιού σας.
Πράξη- απραξία: Πρέπει να κάνω κάτι τουλάχιστον για αυτή τη συμπεριφορά, να τιμωρήσω, να δείρω, να ουρλιάξω, να απειλήσω... Παρά να αγνοήσω ή να ενισχύσω μια θετική συμπεριφορά (χμ...)
Ανάγκη: Στην πραγματικότητα η τιμωρία ικανοποιεί το γονιό, διότι ο τελευταίος ασκεί εξουσία στο παιδί του. Κατά τα βάθος, όμως, δεν το βοηθά να βελτιώσει τη συμπεριφορά του. Επομένως, η οργή του γονιού μειώνεται, κοπάζει, όχι όμως του παιδιού, η οποία φουντώνει.
Ηθική προσφορά: Όχι, η τιμωρία δεν αποτελεί ηθική προσφορά για την ανθρωπότητα. Κανείς δεν είπε ότι το παιδί πρέπει "να την πληρώσει ακριβά" για τη συμπεριφορά που δεν ήταν αρεστή, ούτε θα προσφέρετε έναν καλύτερο άνθρωπο στην κοινωνία, αντιθέτως...

πηγή: drprem.com


Ο άνθρωπος είναι πιο σύνθετος από την ίδια του τη συμπεριφορά. Το παιδί αισθάνεται και σκέφτεται και πολλές φορές δεν έχει τον τρόπο να εκφράσει ή να ερμηνεύσει ή ακόμα και να διαχειριστεί αυτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Δεν υπάρχει "άτακτο" παιδί. Ένα παιδί συμπεριφέρεται "μη αποδεκτά" (από την οπτική του ενήλικα) όχι γιατί είναι "κακό" ή "άτακτο" ή "ανυπάκουο" παιδί, αλλά γιατί είναι γενετικά προκαθορισμένο να περάσει από συγκεκριμένα αναπτυξιακά στάδια. Δοκιμάζει τις δυνάμεις του, ανακαλύπτει τα όριά του. Αυτά τα στάδια είναι απαραίτητα για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού. Σκεφτείτε, λοιπόν, όταν οι γονείς προσπαθούν να ανακόψουν το παιδί τους να διαβεί τα στάδια αυτά, μέσω της τιμωρίας, τι αποτέλεσμα θα έχει αυτό στη διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσή του και στην ποιότητα της ζωής του.

Τι θα θέλαμε εμείς για το παιδί μας:
Ένα παιδί που στην ενήλικη ζωή του θα έχει:
ενσυναίσθηση
υπευθυνότητα
ικανότητα επίλυσης προβλημάτων
αυτοπεποίθηση
αυτοεκτίμηση
αυτοέλεγχο

Να είναι:
ισορροπημένο
δημιουργικό
χρήσιμο για τους συνανθρώπους του
γεμάτο αγάπη

Και να αναπτύσσει υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις.


Συνεχίζεται...